logo

படைப்பு 'விருது & அங்கீகாரம்'

Showing 301 - 320 of 454

Year
Award
   

மாதாந்திர பரிசு

  • கு ப சிவபாலன்

0   395   0  
  • April 2019

கவிச்சுடர் விருது

  • சிவக்குமார்

0   368   0  
  • April 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • முதல் பரிசு - கார்த்தி

0   433   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • இரண்டாம் பரிசு - நிலாகண்ணன்

0   394   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • இரண்டாம் பரிசு - மதுசூதன். எஸ்

0   316   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • மூன்றாம் பரிசு - குமரேசன் கிருஷ்ணன்

0   310   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • மூன்றாம் பரிசு - ஜி.சிவக்குமார்

0   340   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • மூன்றாம் பரிசு - கார்த்திக் திலகன்

0   352   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • சிறப்பு பரிசு - சே. தண்டபாணி தென்றல்

0   348   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • சிறப்பு பரிசு - காயத்ரி

0   381   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • சிறப்பு பரிசு - கவிஜி

0   315   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • சிறப்பு பரிசு - பிறைநிலா

0   370   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • சிறப்பு பரிசு - முகமது பாட்சா

0   348   0  
  • March 2019

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

  • சிறப்பு பரிசு - லதா நாகராஜன்

0   416   0  
  • March 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • நயினார்

1   349   1  
  • March 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • கா. அமீர்ஜான்

0   377   0  
  • March 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • ச.ப. சண்முகம்

0   351   0  
  • March 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • நிலவை பார்த்திபன்

0   322   0  
  • March 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • மு.முகமது ஃபாருக்

0   429   0  
  • March 2019

கவிச்சுடர் விருது

  • வீ கதிரவன்

0   385   0  
  • March 2019

மாதாந்திர பரிசு

கு ப சிவபாலன்

View

கவிச்சுடர் விருது

சிவக்குமார்

'வரையத் துவங்குகிறேன்
ஒரு சிறகிலிருந்து செம்போத்தை.
ஒரு சருகிலிருந்து விருட்ஷத்தை.
ஒரு துளியிலிருந்து பெருமழையை,நதியை
ஒரு இதழிலிருந்து மலரை
ஒரு கண்ணீர்த் துளியிலிருந்து நேசத்தை.
காலை நடைப் பயிற்சியின் போது'

முடிவு என்பது ஆரம்பத்தின் முதல் புள்ளி என்ற கோட்பாட்டை அழகாக இந்தக் கவிதையின் மூலம் சித்தரித்திருக்கும் கவிஞர் சிவக்குமார் அவர்கள்தான் ஏப்ரல்  மாதத்திற்கான கவிச்சுடர் விருதை நம்மிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்கிறார்.

ஆழமான சிந்தனைகளுக்கும் அற்புதமான கற்பனைகளுக்கும் வடிவம் தருவதில் கவிஞர் சிவக்குமார் தனித்துவமாக விளங்குகிறார்... 

தமிழ்நாடு அரசுபொதுப் பணித் துறையில் உதவி நில வேதியியலளாராக பணிபுரியும் கவிஞர் வாசிப்பதிலும் புகைப்படங்கள் எடுப்பதிலும் கூட ஆர்வம் கொண்டவர். இவரது கவிதைகள் 'கணையாழி' ,'ஆனந்தவிகடன்' ,'மற்றும் சிற்றிதழ்களிலும் பயணப்பட்டிருக்கிறது. கவிஞர் மேலும் வனப்பயணங்களில் ஆர்வமுள்ள ஒரு பயணி என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அவரது கவிதைகளைப் பற்றி ஆய்வோம்:

அடுப்பைப் பற்றவைக்கும் தீக்குச்சியில் தொடங்கும் ஒரு தேநீரின் பயணம் நாம் அருந்துவதற்காக அமர்ந்திருக்கும் அதன் காத்திருப்பில் முடிகிறது. இதுவும் கூட ஒரு ஜென் நிலைதான். ஜென் குருக்கள் தன் சீடர்களுக்கு அளிக்கும் பயிற்சியிகளில் முதன்மையாது தேயிலை நீர் தயாரித்தலாகும்..இந்தக் கவிதையும் நம்மை ஜென் நிலைக்கு கடத்துகிறது....

அடுப்பை பற்ற வைக்கிறீர்கள்.
தீக்குச்சியின் சிறு துளியை
தாவிப் பருகிப் பெருகுகிறது நெருப்பு.
கெட்டிலில் நீரை ஊற்றுகிறீர்கள்
குளுமையையிழந்து குமிழ்குமிழ்களாய்
கூச்சவிட்டபடி
கொதிக்கக் தொடங்குகிறது நீர்.
விடுபடத் துடிக்கும் தவிக்கும் நீரினுள்
தேயிலைகளை இடுகிறீர்கள்.
அங்குமிங்கும் அலைபாயும்
தேயிலைகளின் பச்சை நிறம்
மெல்ல மெல்ல
இளம் பழுப்பிலிருந்து
அடர் பழுப்பிற்கு மாறுகிறது
அடுப்பிலிருந்து கீழிறக்கிய கெட்டிலினுள்
விரிந்த இலைகளுடன் கொதிப்புகளடங்கி
அமைதியில் ஆழ்ந்திருக்கிறது
தேநீராக மாறிய நீர்
காத்திருக்கிறது நமக்காக.
வாருங்கள் நண்பர்களே
துளித்துளியாய்
கொஞ்சம்
ஜென் பருகுவோம்

-----

சாமியாடல் என்பது பக்தியின் ஒரு முக்கிய அம்சமாகவே இருந்து வருகிறது.. அதனைப் பற்றி சொல்லும் கவிஞர் தன் அம்மாவிற்கும் சாமி வரும் என்று தொடங்கி முடிக்குமிடத்தில் யாரும் நினைக்காத வகையில் அழகாக முடித்திருப்பார்.. அந்த சாமியின் மேல் இப்போது அம்மா வந்திருப்பதாகக் கூறும் பொருளோடு.. இதோ அந்தக் கவிதை

அம்மாவுக்கு
அபூர்வமாய் .சாமி வரும்.
விஞ்ச் ஸ்டேஷன் அருகிலிருக்கும் மகிஷாசுரமர்த்தினிதான்

என்பார்கள் காம்பவுண்டில்.
உஸ் உஸ்ஸென்று பெருமுச்செறிந்தபடி
அம்மா சொல்லும் வார்த்தைகளை
பயபக்தியோடு கேட்பார்கள்.
உனக்கு அடுத்தது பையன்தான்னு
கமலாக்கா மேல சாமி வந்துதான் சொன்னது
என்று மரகதக்கா அடிக்கடி சொல்வார்கள்.
கற்பூரம் காட்டி சாமி மலையேறியதும்
அத்தனை களைப்பாயிருக்கும் அம்மாவின்
முகத்தில் அபூர்வமானதொரு
களையிருக்கும்.
நேற்று
மகிஷாசுரமர்த்தனி கோவிலுக்கு போயிருந்தேன்.
கணகணவென்று மணியோசையுடன்
தீபாராதனை ஒளியில்
மகிஷாசுரமர்த்தினி மேல்
அம்மா வந்திருந்தது.

----

கார்ட்டூன் சேனலில் இலயித்திருக்கும் பெண் குழந்தை, இரவு சமையலில் பரபரப்பாய் இருக்கும் மனைவி இவர்களுடன் சர்க்கரை நோய்க்கான மாத்திரை போட்டுக்கொண்டு புத்தகம் படிக்கும் தந்தை ... இவர்களிடம் சாலை விபத்தில் இறந்தவனை பற்றிய செய்தியை எப்படி சொல்லுவீர்கள் என்ற கேள்வியை வைக்கிறார் கவிஞர். ஏனென்றால் இவர்கள் உடலளவில் உறுதியில்லாத நிலையில் மனதளவிலும் அவர்களிடம் பாதிப்பைக் கடத்துவது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை...

கார்ட்டுன் சேனலில் சிரித்திருக்கும்
பெண் குழந்தையும்,
இரவுச் சமையலில் பரபரப்பாயிருக்கும் மனைவியும்
சர்க்கரை மாத்திரை போட்டுக் கொண்டு
புத்தகம் படிக்கும் அப்பாவும்
இருக்கும் வீட்டில்
நெரிசல் மிகுந்த சாலையில்
சற்றுமுன்
துடித்தடங்கினவனைப் பற்றிச் சொல்ல
அழைப்பு மணியை அழுத்தும் துணிச்சல்
உங்களில் யாருக்கிருக்கிறது.

---

பெருமழையில் நனைந்த வால்காக்கையொன்றைக் காணும் ஒருவனை தன் அருகில் இருந்தும் அதைப்பற்றி எந்தவித கவலையும் கொள்ளாமல், தனது தாய் கொடுத்த எச்சரிக்கையையும் புறம்தள்ளிவிட்டு அமர்ந்து அலகால் உடலை கோதி ஈரம் உலர்த்தும் அழகில் அவன் அதனை ரசிப்பதில் புத்தனாகிவிடுகிறான் என்ற கற்பனை இயலழகு...

பெருமழை பெய்தோய்ந்த விடியலில்
நடைபயணத்தில்
உங்களுக்கு காண வாய்க்கிறது
மிக அருகிலுள்ள கிளையொன்றிலமர்ந்திருக்கும்
பொன்னிற கதிரொளியில் மினுங்கும் பறவையொன்றை.
அதன் பெயர் வால் காக்கையென்பதை
வெகு சமீபத்தில்தான் அறிந்து கொண்டீர்கள்.
அதன் தனிமையில் பெருந்தன்மையாய்
உங்களை அனுமதித்து
சிறகுகளை உலர்த்த ஆரம்பிக்கிறது.
கூரலகால்
முதலில் முன் பின் கழுத்துப் பகுதிகளின் அடர் கருப்பை
மெதுவாக உரசுகிறது.
வெண் பட்டு சரிகையிட்ட
செம்பழுப்பு வண்ண,இடது,வலது இறக்கைகளை
கையை நீட்டி விரிப்பதைப் போல்
அகல விரித்து சுத்தம் செய்கிறது.
உங்கள் இருப்பை உணர்த்தி எச்சரிக்கும்
காகத்தின் குரலை
சில வினாடிகள் கவனித்து,அலட்சியப்படுத்தி
கழுத்தை வளைத்து செம்பழுப்பு நிற பின்னுடலை
வேகமாக உரசுகிறது.
தனுராசனம் செய்யும்
தேர்ந்த யோகாசனப் பயிற்சியாளனென
அனுபவம் முதிர்ந்த பரத நாட்டிய பெண்மணியென
ராயல் சர்க்கஸின் நெகிழுடல் பெண்ணென
முழு உடலையும் வில்லாக வளைத்து
வாலடியை அலகால் கோதும் தருணத்தில்
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் உங்களையும்
அது புத்தனாக்குகிறது.

----

காட்சிகளை பார்த்து வர்ணிக்கும் கவிஞனின் வரிகளுடன் எதையும் பார்க்க இயலாமல் பார்க்காது பாடும் பார்வையிழந்த குருட்டு பிச்சைக்காரனின் பாடலும் இணைந்து இந்தக்கவிதையை அழகாக்குகிறது...

ராக்கால பூஜைக்கான மணியோசை
பழனி மலையிலிருந்து
அதிர்ந்ததிர்ந்து பரவிக் கொண்டிருந்தது.
யானையின் துதிக்கையென,
மலைப் பாம்பொன்றின் உடலென

காங்கிரீட் சாலையில் நீள்கிறது நீர்த்தாரை.
உலோக உண்டியலின் குலுக்கல்களுடன்
நகரும் இசைக்குழுவில்.உடைந்த குரலில்
பார்வையற்றவர் பாடுகிறார்
நான் பார்த்ததிலே
அவள் ஒருத்தியைத்தான்
நல்ல அழகி என்பேன்
நல்ல அழகி என்பேன்.

----

வாடகை வீடுகளில் வசிப்பவர்கள் அதன் உரிமையாளர்களின் வாயில் நுழைந்து வெளிவராத வாழ்க்கை வாழ்வதென்பதே பெரு வாழ்க்கை. இந்தக் கவிதையில் மகள் நிவேதிதா சுவற்றில் கிறுக்கி வைத்து விடுகிறாள்.. அம்மாவின் விரட்டலில் பயந்த குழந்தையை சேர்த்தனைத்துக் கொள்ளும், தகப்பன் அதன் மனத்துடிப்பை சம நிலையில் கொண்டுவந்த பிறகு ' என்ன வரைந்திருக்கே புரியவில்லைடா' என்று கேட்டவுடன் அதனழகை அவள் விவரிப்பதில் அவளொரு அற்புதம் என்று புரிந்த களிப்பு அவன் மனதில்...

கொஞ்ச நேரம் அசந்துட்டேன்
எப்படி நாசமாக்கியிருக்கா பாருங்க
வீட்டு ஓனர் பார்த்தா திட்ட மாட்டாரா
சமையலறையிலிருந்து வாசிக்கப்பட்ட
குற்றப் பத்திரிக்கையைக் கேட்டு
கண் கலங்கி நின்றவளை
நெருங்கி அணைத்துக் கொண்டதும்
உடல் நடுங்க மடை திறந்து பாய்ந்தது
கண்ணீர் வெள்ளம்.
ஆதி மனிதனின் குகை ஓவியங்களைப் போன்றும்
நவீன ஓவியத்தைப் போன்றும் தோன்றும்படி
குறுக்கும் நெடுக்குமான கோடுகளால்
நிரம்பியிருந்தது சுவர்.
ஒண்ணுமே புரியலையேடா என்றேன்.
மழை நின்று சட்டென வெயிலடிப்பதைப் போல
அழுகை நின்று சிரிப்பில் குலுங்கியது உனதுடல்.
போப்பா உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது
நான் காட்றேன் பாரு என்றாய்
விரிந்த சிறகுகளை 
தலையை லாவகமாய் வளைத்து
சுத்தம் செய்யும் வாத்தும் அதன் துணைகளும்

குலை தள்ளிய தென்னை மரமும்
பாய்மரங்கள் அசைந்தபடி
ஆழ்கடலில் பயணம் செய்யும் கப்பலும்
சூரியனும் நிலவும் நட்சத்திரங்களும்
ஒரே சமயத்தில்
சுவரிலிருந்து வெளிப்பட்ட அற்புதத்தை நிகழ்த்தி
நிவேதிதா,
ஏதுமறியாதது போல் சிரிக்கிறாய்

----

வனப்பயணங்களில் லயிக்கும் ஒருக்கவிஞனின் கற்பனை இப்படித்தான் விரிய முடியும்...


காற்றில் அழைப்பொலியை அதிர விட்டு
இணையின் பதிலொலிக்கு ஏக்கத்துடன் காத்திருக்கும்
செம்போத்து நான்.
நீண்ட நேரமழைத்தும் இணை வாராத ஏமாற்றத்தில்
காற்றை சிதறடித்துக் குரலெழுப்பிப் பறக்கும்
மீன் கொத்தி நான்.
கிரணங்கள் நுழையா அடர் மரமொன்றில்
துணையுடன் சதா பேசிக் கொண்டிருக்கும்
மைனா நான்.

விரலென நீண்டிருக்கும் கிளையொன்றில்
இணையுடன் பரவசமாய் இணையும் மரங்கொத்தி நான்..
உயர்ந்த மரக்கிளையொன்றில்
இணையின் தோள்களில் கண்  மூடி சாய்ந்திருக்கும்
புள்ளி ஆந்தை நான்.
வலது காலை கிளையில் மோதி மோதி
திறந்திருக்கும் இணையின் செவ்வலகில்
கனியூட்டும் பச்சைக் கிளி நான்.
மர உச்சத்தில்
இணையருகிலிருக்க
ஆரஞ்சு மஞ்சள் வர்ண தொண்டை நாண்கள் அதிர அதிர
பாடிக் கொண்டேயிருக்கும் குக்குறுவான் நான்.
அந்தரத்தில் தலைகீழாய்ச் சுழன்று
இணையமர்ந்திருக்கும் மெல்லிய கிளையசைய
அமரும் கரிச்சான் நான்.
பரபரவென தேடியடைந்த இரை துள்ளும் அலகுடன்
கூடு திரும்பும் கொண்டலாத்தியும் நான்தான்.

---------

நம் வீட்டிற்கும் வரும் ஒருவரை சந்திக்கும் முன் இருக்கும் நாம் அவரை சந்திக்கும்போது இருப்பதில்லை என்பதை இந்தக் கவிதையில் அழகாகச் சொல்லியுள்ளார் கவிஞர்...


முன்னறிவிப்பின்றி
நீங்கள் வருவதாக அறிந்த
ஐந்து நிமிடங்களுக்குள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட
நீங்கள் அமர்ந்திருக்கும் வரவேற்பறை மட்டுமல்ல
அத்தனை குப்பைகளும் அடைக்கப்பட்டு
நீங்கள் காண முடியாதபடி
தாளிடப்பட்டிருக்கும் படுக்கையறையும்
சேர்ந்ததுதான் என் வீடு.
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வார்த்தைகளை
நாகரிகமாகவும்,இதமாகவும்
இப்போது உங்களோடு
அந்த வரவேற்பறையில் அமர்ந்து
பேசிக் கொண்டிருக்கும்
சிவக்குமார் மட்டுமல்ல நான்.

-------

குறுங்கவிதைகள் எழுதுவதிலும் கவிஞர் தன் நேர்த்தியை அழகாக செதுக்குகிறார்...

இதோ சில குறுங்கவிதைகள்:

நள்ளிரவின் நல்இருளில்
விழித்திருந்தோம்
கடிகார முட்களென.

***
கடந்து செல்பவர்களின் கருணைக்கு
சாலையில் காத்திருக்கிறார்கள்
ஓவியனும்,கரிக் கோடுகளாலான கடவுளும்.

***
நெருங்கி வரும் மீன்கள்
அறிவதில்லை
தூண்டில் புழுக்களின் மொழியை

***
எத்தனை புல்லாங்குழல்களை
இழுத்து உடைத்து
சுவைத்துச் சிதைத்து
மிதித்து நடக்கிறது யானை

***
சாலையோரம் ஈரத்தில் ஊறிக் கிடக்கும்
வெதுவெதுப்பான
இளம் பசும் பிண்டத்தில் மறைந்திருக்கிறது
வனமதிருமொரு பெரும் பிளிறல்.

***
குளிருட்டப்பட்ட பெட்டியில் மாலையுடன்
அம்மா பேரமைதியுடன் படுத்திருக்க
ஒளி ஊடுருவும் ஸ்கேல் வழியாக பார்த்துச் சிரித்தபடி
விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது குழந்தை.
பார்த்து நடுங்கிய என் தோள்களில் சாய்ந்து
தேம்பிக் கொண்டிருக்கிறது
மரணம்.

***
விடுபடத் தவிக்கிறது
எவரெவர் விரல்களாலோ
உருட்டி விளையாடும்படி விதிக்கப்பட்ட
யாழி வாய் உருண்டைக் கல்
பறவைகளின் இன்னொலியும்

***

கவிஞரின் மேலும் சில கவிதைகள் :

வாகனத்தை ஓரமாய் நிறுத்தி விட்டு
பதட்டத்துடன் என்னைப் போலவே
அதைக் கையிலெடுக்கிறீர்கள்.
இரண்டாவது வீட்டின் வளர்ப்புப் பூனை
கருப்பும் வெள்ளையும் பிணைந்த
தன் வலது முன்னங்காலால்
அதை தள்ளி விட்டு

மீசைகளுரசும் முகத்தால் புரட்டியதை
நல்லவேளையாக
என்னைப் போல
நீங்கள் பார்த்துப் பதைக்கவில்லை.
கீச்கீச்கீச் என பரபரத்தபடி
கண் விழிக்காத,சிறகுகள் முளைக்காத
தோலுடலுடன் குஞ்சுகளேதும்
அதற்குள் இல்லை
உடைந்த முட்டைகளின் ஈரத்தாலும்
அது நனைந்திருக்கவில்லை.
என்பதை அறிந்ததும்
என்னைப் போலவே ஆசுவாசமடைகிறீர்கள்.
பிரிபிரியாய்த் தொங்கும் பறவைக் கூட்டினை
சாலையோரமாக இறக்கி விட்டு
புன்னகையுடன் வண்டியை உயிர்ப்பிக்கும்
உங்களருகில் வருகிறேன்.
அவசரமேதுமில்லையே
ஒரு தேநீர் அருந்திச் செல்லலாமா?

----
கூரிய முட்கள் நிறைந்த சாட்டைகளைச் 
சுழற்றியபடி வரும் 
இறுகிப் போன உங்களைப் போலில்லை 
அன்றலர்ந்த மலர்களோடு வரும் 
நெகிழ்வான அவன்.
சர்வாலங்கார பூஷிதைகளாக இருக்கும் 

உங்களைப் போலில்லை 
அலங்காரங்களற்ற 
எளிமையான அவன்.
நானறியக் கூடாதென 
நீங்கள் மறைத்த அற்புதங்களின் மீது 
ஒளியைப் பாய்ச்சியவன் அவன்.
மனதெங்கும் பல்லாயிரம் ஆசைகள் 
விரிந்து பரவுகையில்
உங்களைப் போல்
அவனென்னை
தீராத குற்றவுணர்வில் தள்ளுவதில்லை
ஆயிரக்கணக்கில் இருக்கும் உங்களை 
தனியொருவனாக சமாளிக்கும் 
அவனின் சாகசம் 
என்னை எப்போதும் வசீகரித்தபடியே இருக்கிறது
தெய்வங்களென அழைக்கப்படும் 
நீங்கள் சொல்கிறீர்கள் 
அவனை சாத்தானென்று

----
உன்மத்த பித்தேறி,
பெருஞ்செல்வத்தை,தன்மானத்தை,
சுயமரியாதையை,உத்தியோகத்தை
பெற்றோர்களை,நண்பர்களை
உறவினர்களை
குழந்தைகளை,மனைவியை
பணயம் வைத்து தோற்றேன்.
எல்லாம் இழந்தபின்
இறுதியாக
சிதிலமடைந்த உடலுக்குள் தளும்பும் உயிரை
பணயம் வைத்து ஆடுகிறேன்
திசையெல்லாம் அதிரும்படி உரக்கச் சிரித்தபடி
விரல்களுக்கிடையில்
பகடைகளை உருட்டுகிறது
மது

-----

உஷ்ணக் கதிர்களறியா இருட்குளிரும்
ததும்பும் வனத்தின் கர்ப்பத்தினுள்
சில அடிகள் தொலைவில்
மின்னும் கண்களுடன்
அருவியென மதம் வழியும்
பெரும் பிளிறலைக் கண்டதிர்ந்தேன்.
மரணம்
என்னை முத்தமிடக் குனிந்த நொடியில்
சூன்யத்தில் நிலைத்த பார்வை,
வார்த்தைகளைத் தொலைத்த இதழ்கள்,
காலம் உறைந்திருந்திருந்த உடலுடன்
புதரிலிருந்து வெளிப்பட்ட மனிதனை

இருவருமே கண்டோம்.
துதிக்கை முறுக்கி பின் வாங்கி
இருட் பச்சையில் கரைந்து மறைந்தது
பேருருவம்.
உறைந்திருந்த என்னை உலுக்கியது
வனமுதுகுடியின் கனத்த வார்த்தைகள்.
என் முப்பாட்டனின் முப்பாட்டனின்
முப்பாட்டனுமறிந்திருந்த மனிதன்.
தந்தையின் சொல்லுக்காய் தாயைக் கொன்று
தாய்ப் பாசத்தால்
அதே மழுவால்
தன் தலையையும் துண்டித்துக் கொண்டவனின்
தகப்பன்,

----
உங்கள் மகனாயிருக்கலாம்
உங்கள் சகோதரனாயிருக்கலாம்.
உங்கள் நண்பனாயிருக்கலாம்.
உங்கள் கணவனாயிருக்கலாம்.
உடுமலை பேருந்து நிலையத்தின் வாசலில்
சாக்கடையருகில்
அரை நிர்வாணமாக
கால்களை நீட்டியமர்ந்து
தரையை முத்தமிடுவது போல் குனிந்து
திறந்திருந்த வாய் வழியே வழியும்
எச்சிலுடன்
உலகம் மறந்த குடிஞன்(நன்றி கீரனூர் ஜாகிர் ராஜா).
உங்கள் உறவாக இல்லாமலுமிருக்கலாம்.
ஆனால்
உங்களது இலவசங்களில்,
எனது மாத ஊதியத்தில்
காட்டமாக எழுந்து பரவுகிறது
அவனின் வியர்வையின் நெடி.

-----

தடுமாறி, பின் பழகின மென்னொளியில்
தியான மண்டபத்தினுள் அமர்ந்தேன்.
சிறு சிறு ஓசைகளுமடங்கி
மூடிய கண்களுக்குள் இருள் ஒளிர்கையில்,
ஒன்றிரண்டு இருமல்களும்
சிறு குழந்தையொன்றின் அழுகுரலும்
இறுகின அமைதியில்
விழுந்து நொறுங்கிச் சிதறின.
மென்மையாய் நுழைந்து வெளியேறும்
சுவாசத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தேன்.
என்னையிழந்து காலமற்ற பெருவெளியில்
கலந்து மறைந்த நேரம்,
புகை வண்டியின் பேரிரைச்சலை,
உயர்ந்து சரிந்த துதிக்கையின்
மரணப் பிளிறலைக் கேட்டதிர்ந்து
திடுக்கிட்டு கண் விழித்தேன்.
கண்ணெதிரே,
அசைவற்றிருந்தது
பாம்பணையில் வீற்றிருந்த கருமை நிற லிங்கம்

-----

அடர்ந்த மரங்களினிடையே சூரியன் மறைந்து
வெளிறிய சாம்பல் நிறத்திற்கு வானம் மாறுகிறது.
சேத்துமடை 10 கிமீ என்றறிவிக்கும் மைல் கல்லின் மீது
மலை அணிலொன்று அமர்ந்திருக்கிறது.
நெட்வொர்க் இன்றி வெறுமையாயிருந்தது அலைபேசி.
கூடடடையும் பறவைகளின் ஒலியில்
அதிர்ந்ததிர்ந்து அமைதியாகிறது சூழல்.
கிளையொன்றை வளைத்தசைத்து
தாவுகிறது சிங்க வால் குரங்கொன்று.
சாம்பல் வானில் கருமை படந்த வேளையில்
தெளிவற்றுக் கேட்கின்ற
வனவிலங்குகளின் குரலொலிகளின் நடுவே
மலைச் சாலையில்
பழுதடைந்த வாகனத்தினுள் அமர்ந்திருக்கிற நீங்கள்,
வன தேவதையின் அழகிய இதழோரங்களில்
உதிரம் கசியும் கோரப் பற்கள் முளைப்பதைப் பார்க்கிறீர்கள்.

----

பாக்காதவங்க வந்து பாத்துக்கங்க
மொகத்த மூடப் போறேன்.
மயான அமைதியைக் கலைத்த
வெட்டியானின் குரலைப் பின் தொடரும்
மதனத்தண்ணனின் கனத்த குரல்
சிவா இங்க வாடா
கடைசி எருவும் வைக்கப்பட்டு 
முகமும் மறைக்கப்பட்ட,
தன்னுடலின் உள்ளே என்னுடலைச் சுமந்தவளின்
பொன்னுடலுக்கு தீயிடுகிறேன்
பற்றியெரியும் நெருப்பில் கருகுகிறதெனதுயிர்.
திடுக்கிட்டு விழித்தெழுந்தபோதுதான் அறிந்தேன்
வீட்டின் மொட்டை மாடியில்
வெறுந்தரையில் படுத்திருப்பதை.
எவ்வளவு கொடிய தீக்கனவென்று
நடுக்கமும் ஆசுவாசமுமாய் உணர்ந்த போது
மொட்டைத் தலையினை நனைத்து
யானுமிட்ட தீயின் வெம்மையுடன் 
கண்களின் வழி இறங்கியது
அதிகாலையின் அடர் பனி

****

View

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

இரண்டாம் பரிசு - நிலாகண்ணன்

View

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

இரண்டாம் பரிசு - மதுசூதன். எஸ்

View

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

மூன்றாம் பரிசு - குமரேசன் கிருஷ்ணன்

View

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

மூன்றாம் பரிசு - ஜி.சிவக்குமார்

View

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

மூன்றாம் பரிசு - கார்த்திக் திலகன்

View

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

சிறப்பு பரிசு - சே. தண்டபாணி தென்றல்

View

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

சிறப்பு பரிசு - பிறைநிலா

View

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

சிறப்பு பரிசு - முகமது பாட்சா

View

ஹைநூன் பீவி நினைவு பரிசுப்போட்டி-2019

சிறப்பு பரிசு - லதா நாகராஜன்

View

மாதாந்திர பரிசு

கா. அமீர்ஜான்

View

மாதாந்திர பரிசு

ச.ப. சண்முகம்

View

மாதாந்திர பரிசு

நிலவை பார்த்திபன்

View

மாதாந்திர பரிசு

மு.முகமது ஃபாருக்

View

கவிச்சுடர் விருது

வீ கதிரவன்

கவிச்சுடர் வீ கதிரவன் – ஒரு அறிமுகம்
*************************************************** 
கவிதையென்பது இயற்கையாகப் பெய்யும் மழையை போன்றது. கனவுகள் + கற்பனைகள் இருந்தாலும் யதார்த்த வெளியில்தான் அவை அதிகம் சுற்றிச் சுழன்று வருகின்றன. காணும் காட்சிகளில் அவை மகிழ்ந்து போகிறது அல்லது நெகிழ்ந்து போகிறது. அப்படிப்பட்ட யதார்த்த வரிகளின் சொந்தக்காரர்தான் படைப்பாளி வீ.கதிரவன். அவரது படைப்புகளை உன்னிப்பாக கவனித்துவரும் நமது படைப்பு குழுமம்  2019-மார்ச் மாதத்திற்கான கவிச்சுடர் விருதினையளித்து கௌரவம் செய்கிறது.

கவிஞரின் பள்ளிப் படிப்பு 8ம் வகுப்போடு  நின்றுவிட்டதென்றாலும், அவர் நேசிக்கும் கவிதைகள் அவரை உயர் படிப்பின் தரத்திற்கு உயர்த்தி பிடிக்கின்றன.

பிறந்தது காரைக்கால் மாவட்டம் விழிதியூர் கிராமம் என்றாலும் அவரது வாழ்க்கைப் பயணம் புதுச்சேரியில் 48 ஆண்டுகளாக தொடர்கிறது. தந்தையார் ஓய்வு பெற்ற இராணுவ வீரர் அம்மா ஓய்வு பெற்ற அரசு ஊழியர். குடும்ப சூழலின் காரணமாக பெயிண்டராகவும் பின்னர் தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் கிடங்கி நிர்வாகியாகவும் பணியாற்றியவர்.

அவரது கவிதைகள் சராசரி மனிதர்களின் உலகத்தை உற்று கவனிக்கிறது. 

எளிமையான சொல்லடல்களின் மூலமாக, வரிகளின் ஆழத்தை வாசிப்பவர்களின் உள்ளத்திற்கு எளிதில் கடத்திவிடுகிறார். 

கவிச்சுடர் வீ கதிரவன் அவர்களின் படைப்புகள் பற்றிய ஆய்வு:
***********************************************************************************
ஒரு சிறுகதையையே கவிதையாக வடித்து தந்திருக்கிறார் கவிஞர். அதுவும் அந்த கிராமத்திற்கே உரிய மொழி நடையுடன்... 

மூத்தாள் பிள்ளைப்பேறு இல்லாதவளென்று அந்த வீட்டிற்கு இரண்டாவதாக வந்த சின்னவள் பெற்றக் குழந்தையை தன் குழந்தையாகவே வளர்க்கிறாள் மூத்தாள். 

ஒரு தாயாக எல்லாவுமாக இருக்கும் மூத்தாள் , நீச்சலடிக்க போன மகன் தண்ணீரில் மூழ்குவதை கவனித்துப் பதறிக் காப்பாற்றியவள் அவனை பாசத்தின் மிகுதியால் நாலடி அடித்துவிடுகிறாள்... 

அதற்கு வீட்டிலுள்ளவர்கள் பிள்ளை பெத்திருந்தாதானே அருமைத் தெரியும் என்று திட்டிவிட மனமொடிந்து போகும் மூத்தாள், தூக்கிட்டு தொங்குவதற்காக செல்கிறாள்... கவிஞர் இந்தக் கவிதையை அங்கேயே நிறுத்தாமல் யாராவது அவளைக் காப்பாற்றுங்கள் என்று பதறுகிறார்... அவள் வயிற்றிலும் ஒரு பால் சிசு கருவாகியிருப்பது அவளுக்கே தெரியாதாம்... படியுங்கள் உருக்கமான இந்தக் கவிதையை..

எத்தன சுளுவா சொல்லிப்புட்டா
சின்னவ பெத்ததாச்சேன்னு
பீத்துணி அலசி குளுப்பாட்டி
சோறூட்டி தாலாட்டி
வளத்தவ நானு
நடவு நட்ட காசுல
துணியெடுத்து அழகுபாத்து
சுத்திபோட்டது யாரு
ஒடம்புக்கு முடியலன்னு
ஒத்த மூக்குத்திய அடகு வச்சி
மருந்து மாத்ர வாங்குனது
யாரு
ரெண்டாம்பு பெயிலுன்னு
மூங்கி குச்சியால 
அந்த சாத்து சாத்துனானே
அவுங்கப்பன்
குறுக்க பூந்து அடிய வாங்கி
வெம்புற புள்ளைய மாரோட
அணைச்சுகிட்ட
எனக்கா தெரியாது
பயலுவோட சேந்து
நீச்ச தெரியாம
மூழ்க கெடந்தவன
சுள்ளி பொறுக்க போன நா
எத்தேச்சயா பாத்து
காப்பாத்தி
மனசு கேக்காம பயலுவலோட
சேருவியான்னு ரெண்டு
அடி கொடுத்தது தப்புதேன்
அதுக்குன்னு புள்ளன்னு
பெத்திருந்தா அரும புரியும்னு
பொசுக்குன்னு நெஞ்சு கூட்ட
அத்துபுட்டாளேன்னு
மனசொடுஞ்சி
அந்த புளிய மரத்துல
சுறுக்கு கவுத்த மாட்டுறா
அவ
யாருவது வந்து
காப்பாத்துங்களேன்னு
மூனு நாளா உருவாகியிருக்க
அவ வவுத்துல இருக்க
பிஞ்சு கதறுவது
யார் காதிலையும் ஏன்
அவ காதுலயும் கேக்க வழியில்லதான்......

@@@

இரயில் பயணிகளுடன் பயணிக்கிறது அவரது மற்றுமொரு கவிதை. பச்சை கொடி காட்டியதில் தொடங்கும் கவிதை பரபரப்புடன் நகர்கிறது... ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பிரச்சனைகளுடன் பயணம் செய்கிறார்கள்.. இவை அனைத்தையும் காட்சியாக்கும் கவிஞர்..

எல்லோரையும்
இழுத்துப்போகும்
இரயிலில் எரியும்
நிலக்கரி என்பதும்
ஓர் காலத்தில் வாழ்ந்து கெட்ட
மரங்கள்தான்......
என்று கவிதையை முடிக்கும் விதமே மிக சிறப்பு... இதோ அந்தக்கவிதை....

பச்சை கொடி அசைத்து
கிளம்பச்சொல்லும்
அதிகாரி

பெருமூச்சோடு
கிளம்ப எத்தனிக்கும்
இரயில்

கொடுத்த
தேநீருக்கு காசு 
தராதவனிடம் காசு கேட்டு
நச்சரிக்கும் அவன்

வாங்கிய
தண்ணீர் போத்திலுக்கு
கொடுத்த
மிச்ச காசினை
வாங்காமல்
ஓடத்துவங்கும் அவன்

அடுத்த
இருபத்து நான்கு
மணிநேரமும் கைதியை
பத்திரமாய் நீதிமன்றத்தில்
சேர்க்க வேண்டிய
பயத்தோடந்த புது காவலன்

கோவிச்சு
சண்டயிட்டு சும்மான்னா
என் வீட்டுக்கு
கெளம்பிடுவேன்னு
வீராப்பா அமர்ந்து
கடைசி நேரத்துல
அழச்சி போவான் கணவன்னு
நகரும் வண்டிய பயத்தோட
பாக்கும் மனைவி

தன் ஆதர்ச நாயகன
பட்டணம் போய்
பாத்துடலாம்னு வீட்டுக்கு
சொல்லாம
திருட்டு பயணம் செய்யும்
ஏழாம் வகுப்பு மாணவன்

எப்படியும்
தனக்கென 
காத்திருப்பான் காதலன்னு
வீட்டுல திருடுன
நகையோட கிளம்பும்
காதலி

கடைசி காலத்துல
தன் மனைவி அஸ்திய
மடியில வச்சி
கவலையோட கடக்கும்
அவருன்னு

எல்லோரையும்
இழுத்துப்போகும்
இரயிலில் எரியும்
நிலக்கரி என்பதும்
ஓர் காலத்தில் வாழ்ந்து கெட்ட
மரங்கள்தான்......

@@@

காலதூரத்தின் இடைவெளியில் கை மாறும் பொருட்களை கொண்ட இந்தக் கவிதை சிறியதென்றாலும்... ஞாலத்தின் பெரிது...

தொட்டு தொட்டு
மகிழ்ந்து சிரிக்கும்
பேரனின் கைகளில்
கைபேசி

தொடமுடியாத அருகின்
மூலையில் அமர்ந்திருக்கும்
தாத்தனின் கைகளில்
மரப்பாச்சி பொம்மை....

@@@

கால வோட்டம் கடந்தாலும் நினைவுகள் மறப்பதில்லை.. நண்பனின் நினைவுகளை சேமித்து வைத்திருக்கும் இந்தக் கவிதை முடிக்கும் போதும் நலமா நீ எங்கிருக்க? என்று கேட்டுவைத்து  நெகிழ்கிறது.

கம்மாகுளியல்
கால் சேற்றின்
கிண்டல்

மாங்கா
எச்சில் கடியில்
புளிப்பின் மிச்சம்

களிமண்
பொம்மை செய்ய
நமக்கு மட்டுமே
தெரியும் உருவம்

வய
நெல் உருவி
ஐஸ் தின்ன
தித்திப்பு

பள்ளி சோற்றை
ஒரு தட்டில் தின்றே
யார் கழுவ போட்டி

கிழிந்த
டவுசருக்கு
பட்ட பெயர் வச்சி
வெட்கம் மறைக்கும்
கண்ணீர்

திருவிழா
கூட்டத்தில்
கண்டெடுத்த
ஐந்து பைசா

அதில் வாங்கிய
குச்சி ரொட்டி
பொற வரிக்கி

பொங்க
நாளுக்கு காசு கேட்டு
அழுது வாங்கி
பஞ்சு மிட்டாய்
பங்கு போட்டு

அச்சு வெல்லம்
கடி கடிக்க
கடவாயில் ஒழுகி நிக்க

புறங்கை
தொடச்சி 
கால்சட்டை மிச்சம் 
வைக்க

தூக்க நடுவில்
எறும்பு
கடிச்சி வைக்க
வீங்கிய அந்த இடம்
உன்னிடம்
காட்டி நிக்க

நீ
சிரிச்ச
அந்த சிரப்பு
இன்னும் மின்னும்
கண்ணுக்குள்ள

பனங்கா
வண்டி செஞ்சி
டுர்ர்ருனு
பந்தயம் வச்சி

கிட்டி புள்ளு
விளையாட
பான ஒன்னு
ஒடஞ்சி போக
தொடப்ப அடி வாங்கினது

படிப்பாகி
நீ பட்டணம் போக
படிக்காம
நா வயல் பாக்க

செமிக்கா
ஞாபகத்த
சேத்திருக்கேன்
என் நண்பா...

நலமா நீ
எங்கிருக்க..?

@@@

பழைய இரும்பு வாங்கும் கிழவனின் நேசம் அவன்  குடும்பத்தையும் நினைக்க வைக்கிறது...

பழய பாத்திரத்துக்கு
பேரீட்ச பழேய்ய்ய்
பழய இரும்புக்கு
பேரீட்ச பழேய்ய்ய்
பழய பேப்பருக்கு
பேரீட்ச பழேய்ய்ய்னு
தெரு முக்க கத்தி ஏதும்
கெடைக்காம
அழும் தெரு பிள்ளைக்கு
ஒரு பேரீட்சைய கையில கொடுத்து
கன்னம் தட்டி 
சிரிக்கவைத்துப்போகும்
அந்த கிழவன் வீட்டிலும் இருக்கலாம்
பசியோடு
பேரப்பிள்ளைகள்........

@@@

ஆற்றோரம் தவழ்ந்த காதலை அழகாக சொல்லிவரும் கவிஞர் மண் கடத்தலில் தன் காதலையும் கடத்துவது ஒரு வித்தியாசமான பார்வை...

நினைவிருக்கிறதா...?
ஆற்றுப்படுகையில் முன்னே
நீ நடக்க
உன் கால்தடம் ஒற்றி
என் கால்தடம் பதிய பின்
வருவேன் நான்
வளைந்து வளைந்து செல்வாய்
நான் தவிப்பேன்
கிண்டலாய் சிரிப்பாய்
ஒரு கிளிஞ்சல் குத்தியதற்கு
ஆற்றையே சபித்தாயே
துளி உதிரத்திற்கு பதறி
கண்ணீர் உகுத்தாயே
நான் கூட விளையாட்டாய்
சொன்னேன்
ஆறு நிரம்பிவிடப்போகிறதென்று
மண்ணள்ளி கடத்துவதாய்
நினைத்து
காதல் கால்தடங்களை
சுமந்து போகிறது
மண் லாரி
இதோ ஒற்றை கால்தடத்தை
பதியவைக்க முயல்கிறேன்
பதிய மறுக்கிறது
உன் சாபம் பலித்ததபோல
உன்னை போல இறந்துபோயிருந்தது
ஆறு......

@@@

சமையலிலும் சாதூர்யமாக அரசியல் பேசும் கவிதை

வெங்காயம் தக்காளி
பச்சமிளகாய் இஞ்சி பூண்டு
சீரகம் கடுகு உளுத்தம்பருப்பு
கூடவே கத்திரிக்காயென
கூட்டணி வைத்துக்கொண்டது
சமையலறையில் உணவுக்கென
பரிமாறலுக்கான பின்பு
ஒதுக்கப்பட்டு குப்பையில்
சேர்ந்தன சனநாயகமெனும்
கருவேப்பிலைகள்.......

@@@

ஒரு ஏழைவீட்டின் மழை நாள் சில துயரங்களையும் சில மகிழ்ச்சிகளையும் கொண்டு நகர்வதை கவிதையாக படித்துவிடுவது சிறப்பு....

கஞ்சி மட்டுந்தான் காச்சிருக்கேன்
தொட்டுக்க ஏதாவது வாங்கிவரப்படாதாவென
கவலயோட கேக்கும் மனைவி

இன்னைக்கும் கஞ்சிதான
அலுக்கும் பெரியவள்

யப்பேய் பிஸ்கோத்து என கேட்டு
வெறுங்கை கண்டு முகம்
சுறுங்கும் சின்னவன்

இன்னைய தண்டல எப்படி
கட்டுவதென குழப்பத்தில்
நான்

சட சடவென பெய்தமழையில்
ஒழுகும் கூரைக்கு
கஞ்சியை மூடுகிறாள் மனைவி

ஒழுகா இடம் தேடி பதுங்கும்
பெரியவள்

ஐ மழையென குதித்து
கும்மாளமிடும் சின்னவன்

அப்பாடா இன்னைக்கு
தண்டல்காரன் வரமாட்டான்
பெரு மூச்சுடன் நான்

எது எப்படியோ
அந்த நேரத்திற்கான கவலைகளை
கழுவிவிட்டிருந்தது மழை.........

@@@

தூர் வாரும் கிணற்றில் ஒரு கிராமத்து கதையே உட்கார்ந்திருக்கிறது... என்னவொரு நயம்!

காத்து கருப்பு
அடிச்சதுன்னு ராமாயிக்கு
தைய்காவுல 
ஓதி வாங்கி
கழுத்துல கட்டுன
தாயத்து
பழனிக்கு போயி
ஆசையா யாருக்கும்
தெரியாம காதலிக்கு
தொரப்பாண்டி
வாங்கி தந்த
முருகன் டாலர் வச்ச
அலுமினிய சங்கிலி
தொலைஞ்ச
சொம்புக்கு ஐயனாகிட்ட
முட்டை வைப்பேன்னு
மண் தூவுன
ராமாயியோட
நசுங்குன
பித்தள சொம்பு
நாலு ஒடைஞ்ச
மண்சட்டி
துருப்பிடிச்ச
துரும்பு வாளி
கிழிஞ்சி நாரான
எட்டு மொழ சேல
தெக்கால
திருடுபோச்சுன்னு
குறியாடி சொன்ன
இத்தனூன்டு
செம்பு செல
கட்டி கட்டியா
கப்பிக்கல்லு இன்னும்
என்னென்னவோ
வந்து விழுந்தது
நூறடி
தோண்டியபின்பும்
வத்திய கெணத்துல
தண்ணியத்தவிர......

@@@

கவிஞரின் கவிதைகள் ஒவ்வொன்றுமே ஒவ்வொரு கதையை நம் முன் பேசிவிடுகிறது...  இதோ மேலும் சில அற்புதமான கவிதைகள்....

கால் கடுக்க
மூனு மைலு நடந்து
பாடம் படிக்க போனவதான்
செறுப்பு தைக்கும் அப்பனின்
வேர்வை அறிஞ்சவதான்
பூ கட்டும் ஆத்தாளின்
கை வலிக்கு இராவுல
களிம்ப தேச்சுவிட்டு
அழுதவதான்
எத பாத்து  மயங்கினாளோ
இராவோட இராவ மேஞ்சாதிக்காரனோடு
ஓடிப்போனா
தெரு ரெண்டுபட்டு
ஊரே பத்தியெறிஞ்சி
ஒரு வழியா முடிஞ்சது
அப்பனாத்தா தூக்குல தொங்குனதாவும்
அவ மூளியா நின்னதாவும்
காலம் கடந்து போக
அவ புள்ள மூனாப்பு படிக்கிறான்
இதோ சத்தமா....
சாதிகள் இல்லையடி பாப்பான்னு
அவளும் ரசிச்சிகிட்டு கட்டுறா
வவுத்து பொழப்புக்கான
#சாதிப்பூவ.....

@@@

தொண
மாட்ட காணாம
கத்துது செவல மாடு

ஓரமா கெடக்கு
எரிச்ச 
தாம்பு கவுறு சாம்பலா

மூலையா
மொடங்கி கெடக்கா
வள்ளி
கயித்து கவுறு அந்து

எத்தன
சொல்லியும் நிக்காத
கண்ணீர
எப்படி நிப்பாட்ட
பொலம்புறா மாமியா

முடியா காலத்தே
நானிருக்க
முன்னமே போனியே
ராசான்னு அவளும்
தம்புள்ளைய
எண்ணி அழ

வெதைக்க வாங்குன
கடனைடைக்க
வட்டி கட்டி மாளாம
மனமொடிஞ்சி
தொங்குன கவுறு
மாட்டோடது
அந்த தாலி
இவளோடது

கண்ணீர சுண்டி விட்டு
முந்தி உதறி சொறுகி
மாமியாவ
தொணைக்கழச்சி
மாட்டுல
ஒன்னா மாறி உழுவுறா
ஒழவ

மனசு கணக்க
அறுவட முடிஞ்சி
கடனடைச்சி
கடவுளுக்கும்
படைய வச்சி

இப்ப திருப்பித்தா
எம்புருசன் உயிரன்னு
கேக்குற உறுதியோட
முன்னங்கால
எடுத்து வைக்குறா
இன்னும் அழுத்தமா.....

@@@

அந்த கண்ணாடி
அழுக்காய் இருந்தாலும்
எப்போதும் எங்கள்
முகத்தினை அழகாகவே
காட்டும்

சிரிக்கும்பொழுது சிரிக்கும்
அழும்பொழுது அழுது
தவிக்கும்
ஆறுதல் படுத்தும்

எங்கள் ஆடைகளை
வெளுப்பாய் காட்டுவதில்
அதற்கு அத்தனை ப்ரியம்

தன் ரசம்போன
பக்கங்களை ஒரு போதும்
எங்களுக்கு காட்டுவதில்லை

இரவில் உறங்குமா
என்ற சந்தேகம்
எங்களுக்கு
நாங்கள் மட்டுமே உலகென
வாழ்கிறது அது

உடைந்த கண்ணாடியென
சிலர் வீதியில்
வீசியிருந்தனர் அதனை

சமயங்களில் அது
தனக்கு தெரிந்தவரென
மின்னி மறையும்
சிறு மின்னல் புன்னகையென

இனியேனும்
வீதியில் வீசாதீர்கள் பாவம்
அப்பாவெனும்
கண்ணாடிகளை......

@@@

முதன் முதலில்
பாடத்தில் பூஜ்ஜியம்
பெற்றதில் அழுதேன்

எனது பூஜ்ஜிய வரைவும்
தொடக்க புள்ளியில்
சேரும் பொழுது
ஒரு வாயினை போலவே
முடிந்திருந்தது

முடிவாய் உடைத்த
என் கொள்ளிப்பானையும்
ஒரு பூஜ்ஜியத்தை சுமந்து
வாய் பிளந்திருந்தது

பிறந்த பனிக்குடத்தை போலவே.......

@@@

எல்லை சாமிகள் காக்குமென
கொல்லையில் பிடித்துவைத்த
மண்சாமிகளும் மங்களமெனத்தான் இருந்தன
எங்கள் பெண்டிரை போலவே

குளத்துக்கு குளிக்கப்போய்
ஈர துணியோடு வருபவளுக்கு
தலை குனிந்து வழிவிடும்
ஆண் மனிதம்

கள் கடைகள் கூட
ஊருக்கு மறைவாய்தான்
குடித்து வருபவன் முகத்தினை
முக்காடு சூடியிருக்கும்

வேலி தாண்டியதில்லை
எந்த காளி மனங்களும்
தழைய தழையத்தான்
தழைத்துக்கிடந்தன பயிர்களும்
வாழ்க்கையும்

விவித பாரதியும் வர்த்தக
ஒலி பறப்புமென ரேடியோ பெட்டியில்
லயித்துக்கிடந்தது
கோவண சனம்

சாயந்திரம் கேட்கும்
டென்ட் கொட்டகையின்
ஒலி இசைக்கு
வரப்பு வழியே குறுக்கால
ஓடின வெள்ளி திரைகாண

ஆடி அசைந்து வந்து நின்ன
பேருந்தில் தொலையத்துவங்கின
கிராமத்து மொட்டுகள்

விஞ்ஞானம் மெய்ஞானம்
திண்றதில்
கரைந்து போகின இளகிய
மனங்கள்

படுக்கையறை காட்சிகள்
முற்றம் வரைவந்ததில்
முறை தவறிப்போகின
உறவுகளின் உன்னதம்

கருக்கலைப்புக்கு தப்பிய
பெண் சிசுக்கள் இன்னும்
பிறக்கின்றன
காக்க ஓர் அண்ணண் 
இருப்பானென.........

@@@

அழுக்கு பைக்குள்
கை விட்டு
எதையோ எடுத்து
வீசுவதுபோல்
பாசாங்கு செய்கிறான்
அவன்
குரைத்தபடி பின்னோடி
பின் முன்னேறியபடி
அந்த ஐந்தறிவு

கண்டு கடந்து
திரும்ப கடக்கையில்
அழுக்குப்பையில்
தலை வைத்து ஐந்தறிவும்
வெறுந்தரையில்
அழுக்கான அவனும்
சமயத்தில் புரிவதில்லை
இவர்களுக்கான மொழி..

@@@

இந்த அற்புதமான கவிஞனுக்கு நமது படைப்பு குழுமம் கவிச்சுடர் விருதினை அளிப்பதில் பெருமிதம் கொள்கிறது மேலும் சிறந்த படைப்புகளை வழங்க பெருமையுடன் வாழ்த்துகிறது நம் படைப்பு குழுமம்.

View

Showing 301 - 320 of 454 ( for page 16 )