logo

படைப்பு 'விருது & அங்கீகாரம்'

Showing 1 - 20 of 212

Year
Award
   

கவிச்சுடர் விருது

  • வலங்கைமான் நூர்தீன்

6   370   5  
  • January 2020

மாதாந்திர பரிசு

  • தீபிகா சுரேஷ்

0   65   0  
  • January 2020

மாதாந்திர பரிசு

  • ஆர். ஜவஹர் பிரேம் குமார்

0   28   0  
  • January 2020

மாதாந்திர பரிசு

  • கடவுளின் ரசிகன்

0   12   0  
  • January 2020

மாதாந்திர பரிசு

  • கருப்பு நிலா

0   26   0  
  • January 2020

மாதாந்திர பரிசு

  • பத்மாவிஜே@தாமரை

0   17   0  
  • January 2020

மாதாந்திர பரிசு

  • செல்வா மத்துகமை

0   34   0  
  • December 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • மாரிமுத்து சிவக்குமார்

0   141   0  
  • December 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • ப.தனஞ்ஜெயன்

0   38   1  
  • December 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • ஈஸ்வரி நந்தா

0   26   0  
  • December 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • ப.ராஜகுமார் சிவன்

0   24   0  
  • December 2019

கவிச்சுடர் விருது

  • பொள்ளாச்சி முருகானந்தம்

0   22   0  
  • December 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • அன்றிலன்

0   28   0  
  • November 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • ராஜகவி ராகில்

0   26   0  
  • November 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • வத்சலா ரமேஷ்

0   21   0  
  • November 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • கனகா பாலன்

0   20   0  
  • November 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • அமுதா தமிழ்நாடன்

0   19   0  
  • November 2019

கவிச்சுடர் விருது

  • மதுரா

0   26   0  
  • November 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • வத்திராயிருப்பு தெ.சு. கவுதமன்

0   27   0  
  • October 2019

மாதாந்திர பரிசு

  • சுசித்ரா

0   25   0  
  • October 2019

கவிச்சுடர் விருது

வலங்கைமான் நூர்தீன்

"என் வீட்டில் ஜன்னல்களே இல்லை
பாவமென உச் கொட்டுகிறீர்களா
நல்லவேளை உங்களிடம் சொல்லவில்லை
எனக்கு வீடேயில்லை
பரிதாபத்துடன் கடந்துவிடுங்கள்
எனக்கினி நாடே இருக்கப்போவதில்லை."

இந்தச் சிறப்பான வரிகளுக்குச் சொந்தக்காரர், கவிதைகளில் நவீனம் செய்யும் 'வலங்கைமான் நூர்தீன்' அவர்கள்தான், இந்த மாதத்திற்கான 'கவிச்சுடர்' விருதினைப் பெறுகிறார். நமது படைப்புக்குழுமம் கவிஞரை மிகவும் பெருமையுடன் வாழ்த்தி வரவேற்கிறது!

தஞ்சைத்தரணியின் வலங்கைமான் பகுதியை சேர்ந்தவர் நூர்தீன் அவர்கள். யாரைப்போலவும் இல்லாமல், தனக்கென வரிகளை அமைத்துப் பேசுவதில் தனிச் சிறந்தவர். ஏற்கனவே , 'ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் ஏழாவது தளம்' மற்றும் 'பாகன் திரும்பும்வரை' என்ற இரண்டு கவிதைத்தொகுதிகளை வெளியிட்டிருக்கிறார். வளைகுடா நாடான ஷார்ஜா வில் மருந்தாளுநராக வேலை செய்துவரும் கவிஞர், பள்ளிப்பருவம் முதல் தொடர்ந்து பத்திரிக்கைகளில் கவிதைகளை எழுதி வருகிறார் என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது.

தற்போது சினிமாவில் பாடலாசிரியராகவும் விளங்கும் கவிஞர்; திரைத்துறையில் கதை விவாதம்  மற்றும் வசனங்களிலும் பங்காற்றி வருகிறார்.. இது மட்டுமில்லாமல், யூடிப் சானல்களில் பாடல்கள், வெப் சீரியல்களில் பாடல்கள் எனவும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்.

கவிஞர் அவர்கள், முகப்பு பாடல் எழுதி, சுதிப் மற்றும் அமலா பால் நடித்த பொய்யாட்டம் திரைப்படம் சமீபத்தில் வெளியாகி வெற்றியும் பெற்றது.. இவரது கவிதைகளைப் பாலஸ்தீனக் கவிஞர் தர்வீஷூடன் ஒப்பிட்டு சிறப்பிக்கிறார், கவிஞர் பழனி பாரதி அவர்கள்..

இனி அவரது கவிதைகளின் மேய்ச்சல் நிலத்திற்குள் செல்வோம் :

தினமும் தன் இல்லம் தேடி வரும் , காகத்தின் வருகையில் சிலாகித்துப் போகும் கவிஞன் , அதன் அடையாளங்களில் புதையாமல் தவித்தாலும், அதனழைப்பு அவனுக்கு நெருக்கத்தில் வந்து மகிழ்ச்சியைத் தந்துவிட்டுப் போகிறது... அதன் வருகை திடிரென்று நின்றவுடன் கவிஞன் காகமாகக் கரைவது இந்தக் கவிதையின் அழகு...

தினமும் மதியம் ஒரு மணிக்கு
என் பால்கனியில் வந்தமர்கிறது அந்தக் காகம்
துணிகள் காயும் நைலான் கயிற்றிலிருந்தவாறே
மேலும் கீழும் இடமும் வலமும் தலையை உருட்டியவாறே
நான் இருப்பதை உறுதிச்செய்துகொள்கிறது.

என்னிடம் என்ன எதிர்பார்த்துவருகிறது இக்காகம்
ஒரு சிறு கவளம் சோற்றுருண்டையைத்தவிர.
ஜோடியாகவோ கூட்டத்துடனோ வருவதில்லை
சில நாட்களில் உணவருந்தாமலே கூடப் பறந்துவிடும்.

தினந்தோறும் வருவது ஒரே காகம்தானா...?
ஐயம் எனக்கும் எழாமலில்லை
நான் அதற்கு எந்த அடையாளத்தையும் வைக்கவில்லை
நிறத்தைத்தவிர
ஆனாலும் அஃது என்னைக் கண்டடைகிறது.

‘கா...கா...’வென அலகால் கரைவது
என் செவிகளில் ‘வா...வா...’ அறைகிறது
என்னை எங்கேயோ அழைக்கிறது காகம்
அது கரைந்ததில் ஒரு கரிசணமிருந்தது
ஓர் ஏக்கமிருந்தது.

கடந்த சில நாட்களாகக் காகம் வருவதில்லை
அதற்கு என்மீது என்ன கோபமோ
இல்லை வேறெதும் சம்பவித்துவிட்டதா தெரியவில்லை
நான் வீட்டில்தான் இருக்கிறேன்
மனசு அங்கலாயித்துப் பறக்கிறது ஒவ்வொரு மரமாக
காகக்கூட்டங்களில் தேடித்தேடி விரிகிறது இதயச்சிறகுகள்.

மதியம் மணி ஒன்று. இன்றும் வரவில்லை காகம்
‘க்கா...க்கா...’ அறையிலிருந்து துயரத்தில் கரைகிறேன்
சத்தம் மட்டும் ஏனோ பால்கனியிலிருந்து வருகிறது.

@@@

இராத்திரியை கவிதையில் கடத்த நினைக்கிறான் கவிஞன். மழையென்ற இனப நுகர்விற்குள் நுழைந்தாலும்... இரவுக்கே உரித்தான அசட்டு அச்சங்களைப் படிமங்களாக்கி நகர்த்தும் வரிகளில் நுழைந்து பகல் விடிகிறது! இதோ அதற்கான கவிதை...

'இந்த ராத்திரி அத்தனை கருப்பாயிருக்கிறது
நட்சத்திரங்களையும் நிலாவையும் காணவில்லை
கருமேகங்கள் சூழ்ந்திருக்கலாம்
ஒரு சின்ன மின்னல் ஒளிக்கீற்று பளீரிட்டு மறைந்ததில்
மழை வருவதற்கான அறிகுறியை
செவிகளில் நுழைத்து உறுதிப்படுத்தியது சில்காற்று.

தவளைகளின் பாடல்களைக் கேட்பதற்கு ஆளில்லாத
இந்தச் சாலையில் உறங்கும் அந்தத் தூங்குமூஞ்சி மரத்தில்
யாருக்காக விழித்திருக்கிறது ஒற்றை ஆந்தை
தூரத்தில் கேட்கும் இடிக்கு வலதும் இடதும்
தலையை அசைக்கையில் இருளையும் அசைத்துப்பார்க்கிறது.

குளிர் இரவைத்தின்கிறதா குளிரை இரவு தின்கிறதா
எதன் பசியைப் போக்க சடசடத்து கொட்டும் தூறல்கள்
தேரைகளின் வாய்களை அடைக்கையில்,
சினம் கொண்டு சாலையின் மறுபுறத்திற்கு நெளியும் பெரும் அரவம்
இரவையும் குளிரையும் விழுங்கிக்கொண்டே நகர்கிறது
மேக நுரைத்தள்ளி வானம் நீலம்பாரிக்கும்போது
உயிர்பெற்று அசையும் வரிகளில் கண் விழிக்கிறது பகல்.'

@@@

ஒரு நிரபராதியின், தண்டனை மரணத்தை விவரிக்கும் கவிதையில் , நீதிதேவதையின் துக்கத்தையும் , தொப்புள் கொடி அறுபட்ட அதே நாளில் தூக்குக் கொடியில் தொங்குவதாக நம்மை நெகிழ்த்துகிறது.. இப்போது அவனுக்கான வாழ்த்துகள் ... பிறந்த நாளுக்கா? அல்லது இறக்கும் நாளுக்கா ? கவிதையிடம் கேட்கலாம்...

நீதித் தேவதையின் கண்களிலிருந்து
அவிழ்ந்து விழும் துணியையும்
அதன் கண்களில்
இரத்தமாகப் பூக்கும் கண்ணீர்த்துளிகளையும்
யாரும் கவனிக்கவில்லை.

இன்னும் சில மணித்துளிகளே உள்ளன.
கடைசி ஆசையைக் கேட்கும்போது
முதல் ஆசையைச் சொல்கிறான்.
உதடுகள் பிதுக்கி
கண்களால் பேசிக்கொண்டார்கள்.
கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில்
கைகளைப் பின்னால் இறுக்கி
வெளுத்த முகத்தை
கருப்பு துணியால் மூடியிருந்தார்கள்.

தைரியமாகத் தூக்குமேடை ஏறுகிறான்.
சுருக்கு அவன் கழுத்தில் விழுகிறது
நொடிகளில் பலகை கீழிழுக்கப்பட்டு
ஊடகங்களுக்கு முன்னால்
தொங்கவிடப்போகிறார்கள்

அவன் ஜனித்த நாளும்
மரித்த நாளும் இன்றாகப்போகிறது.

சட்டத்தில் ஓட்டைகள் இருந்தென்ன பயன்
தப்பிக்க வேண்டுமெனில்
குற்றவாளியாகயிருக்கணும்.

தொப்புள் கொடி அறுபட்டநாளிது
கழுத்தில் சுருக்குக் கொடி
இறுக்கும் நாளுமிது.
அவன் சாவதற்கு முன்
நீங்கள் சொல்லிவிடுங்கள்
பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்களை...
அப்படியே சொல்லிவிடுங்கள்
இறந்த நாள் வாழ்த்துகளையும்
அது மட்டுமே முடியும் உங்களால்.

@@@

மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள், மக்களுக்காக வாழ்கிறார்களா? - உலக நாடுகளே ஒருவித அச்சத்துடன் வாழும் சூழலில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். வளர்ந்த நாடுகள் என்று சொல்லிக்கொண்டே , அடிதட்டு மற்றும் நடுத்தர மக்களின் வாழ்வாதாரங்கள் பறிக்கப் படுகின்றன... உரிமைகள் பறிக்கப் படுகின்றன.. இன்னமும் சொல்லப்போனால், நீ இந்த நாட்டின் குடியே இல்லை என்று வெளியேற்றும் சூழல் அபயாம் சூழ்ந்து நிற்கிறது... பாதிக்கப்பட்ட ஒருவனின் குரலாக இந்தக் கவிதை, கவிஞனின் வழியே வழிகிறது...

(1)
என் வீட்டில் ஜன்னல்களே இல்லை
பாவமென உச் கொட்டுகிறீர்களா
நல்லவேளை உங்களிடம் சொல்லவில்லை
எனக்கு வீடேயில்லை
பரிதாபத்துடன் கடந்துவிடுங்கள்
எனக்கினி நாடே இருக்கப்போவதில்லை.

(2)
எனக்கு வாக்கில்லை
எனக்கு ரேசனில்லை
எனக்கு இடமில்லை
எனக்கு ஆதார் இல்லை
எனக்கு அடையாளமும் இல்லை
ஆனால் உயிர் இருக்கிறது
அதில் திமிர் இருக்கிறது.

(3)
எங்கே போகச்சொல்கிறீர்கள்
எங்கேயும் செல்லப்போவதில்லை
என்ன செய்துவிடுவீர்கள்...?
வனமிழந்த விலங்குகள்
மதம் பிடித்தலையும்
நாடிழந்தாலும் மனிதம் பிடித்தலைவோம்.

(4)
நீர் அழியப்போகும் நாட்டில்
மாடுகள் வளருங்கள்
தாகமெடுத்தால்
குடிப்பதற்கு மாட்டு மூத்திரம்
நாற்றமெடுத்தால்
குளிப்பதற்கு மனித ரத்தம்.

(5)
இனம் அழி
மொழி ஒழி
மாணவர்களை நோக்கி
துப்பாக்கியை நீட்டு
வெடித்துச் சிதறும் குரல்களில்
அடங்கட்டும் தோட்டாக்களின் சப்தம்.

@@@

காமத்தியின் தேகம் காமாந்தகர்களின் தீனியாகிறது... போதைகளின் வரிசையில் அவள் ஆலாபனை! மீட்டும் போது இசைக்குறிப்புகள் உணர்ந்து இசைக்கிறாள்... பியானோ என்ற கருவியாக...

நள்ளிரவு மதுபான அரங்க மேடையில்
பழைய பியானோவிற்கு முன் அமர்ந்திருப்பவளுக்கு
சரீரம் முழுவதும் இசைக்குறிப்புகள்.

வாசித்துக்கொண்டிருக்கும் விழிகளிலிருந்தெல்லாம்
கசிந்துக்கொண்டிருக்கும் காமத்தின் இசை.
செவிகளுக்குப் புலப்படாத
அத்தனை அர்த்தஜாம முனகல்களையும்
பதிவுசெய்கிறாள் நடனமாடும் தன் கை விரல்களில்.

துடித்துக்கொண்டிருக்கும் இதயங்களின்
இரத்த அழுத்தம் ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருக்கும்
இரவு பகலாகக் கருப்பு வெள்ளை பித்தான்கள்.

@@@

பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் ஆட்கள் ஒருவித மயக்க ஒப்பனைக்குள் நுழைந்துக் கொள்கிறார்கள்... கலாச்சாரம் அவர்களின் வீட்டிற்குள்ளிருந்து வெளிவர வெட்கப்படுகிறது. நாகரீகம் என்ற போர்வையில் டேட்டிங், பப் என்று மோகிக்கிறவர்களை நையாண்டி செய்யும் கவிதை... அவர்கள் திருமணம் ஒரு சடங்க்கு மட்டும் என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிடுகிறது...

கழுதைத்தோலில் செய்யப்பட்ட அந்த ஹேண்ட்பேக்கை
அமேஷானில் ஆறாயிரம் ரூபாய்க்கு
ஆசை பேராசையாக வாங்கியவள்
ஒரு புறம் புடைத்த புட்டங்களைப் போலவும்
மறுபுறம் தின்று கொழுத்த தொப்பையைப்போலவும்
பிதுங்கி வழியுமதை பொதியாய் சுமந்தலைகிறாள்

உள்ளே திணிக்கப்பட்ட அத்தனையும்
ஆன்லைனில் வாங்கிய அழகுசாதனப் பொருட்களும்
ஏமாற்றிக்கொண்டிருக்கும் மல்டி லெவல்
மார்க்கெட்டின்
உடல் எடை குறைப்பதாய் நம்பும் 840 மருந்துகளும்.

ஐ.டி. நிறுவனமொன்றில் இரவு வேலை முடித்து
பகற் பொழுதுகளில் தூங்கிய நேரம்போக
கார்ப்பரேட் மால்களில் கெ.எஃப்.சி களிலும் டோமினோ பிட்ஸாக்களிலும்
வங்கி அட்டை தேய்த்து பருக்கிறாள்

வார விடுமுறை நாட்களில் பப் களில் தள்ளாடி
மாதமிருமுறை மிருகத்தனமான
பன் புணர்தலுக்கும் தயாராகிவிடுகிறாள்
மாதந்தோறும் தவறாமல் நாப்கின்கள் வாங்குவதற்காகவே
தினமும் மறக்காமல் ஹார்மோன் மாத்திரையும் விழுங்குகிறாள்

போதை தெளியாத ஒரு ஞாயிறில்
எல்லாப் பொருத்தமும் பொருந்தியதாக
மின்னஞ்சலில் வந்து விழுகிறது அமெரிக்க ஜாதகம்
ஸ்கைப்பில் அலசி ஆராய்ந்து ஆரத்தழுவிக்கொண்டார்கள்

ஜீன்ஸ் டி-ஷர்ட் களைந்து காஞ்சிப்பட்டில்
கலாச்சாரத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு இவள் விமானமேறிய அன்றுதான்
ஸ்டிராய்டு ஊசிகளைச் சதைகளில் ஏற்றிக்கொண்டு
நான்கு பெண்களுடன் உல்லாசிக்கிறானவன் டேட்டிங்கில்.

@@@

கவிஞரின் மற்றும் சில கவிதைகள் :

பழுதடையப் போகும் புராதான பியானோவை வாசித்தவன்
அரித்த சதுர மரச்சட்டகத்திற்குள்
சிலந்தி வலையாய் தெறிப்பிட்ட கண்ணாடிக்குள்
இசைக்குறிப்புகளைப் பழுப்பேறிய புன்னகையில் மறைத்திருந்தான்

விழிகள் ஒளிர்த்து வால்கள் விறைத்துத் திரியும் பூச்சைகளும்
சடசடத்து இறகுகள் உதிர்த்து குறுக்கும் நெடுக்குமாய்
முனகொலியில் புக்கும் கலப்பின புறாக்களும்
செம்மர உத்திரங்களைத் தாங்கிப்பிடித்து
தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் வௌவால்களும்
இருட்டை இன்னமும் தின்று தீர்த்தப்பாடில்லை

பூட்டுடைத்து உள்பிரேவிசிக்கப் பேடிக்கும்
பாசிப் பச்சையம் பூசிய நிசப்த மாளிகைக்குள்
நடுங்கவைக்கும் குளிரும் நடுங்கும் இரவும் தாழ் திறவாமல்
அமானுஷ்யத்தின் இசையைத் தேடி நுழைகின்றன

இருள் வெண்மையாகவும் வெளிச்சம் கருமையாகவும்
விம்மப்போகும் விசைகளாக வீரியம் சற்றும் குறையாமல்

நிழற்படத்தில் புன்னகைத்தவன் முகம் இறுகும் இவ்விரவு
இன்னும் இன்னும் நீளப்போகிறது

@@@

எனது கங்கை
~~~~~~~~~~

அத்தனை தூரம் பயணம் செய்து
அங்குப் போய் விழுந்துதான்
பாவங்களைக் கழுவ வேண்டுமோ...?
காசி வரை போகக் காசிருப்பின்
நான் ஏன் சாக வேண்டும்?
கஞ்சிக்கும் வழியில்லாமல்
காணி நிலத்தையும் கந்துவட்டிக்காரனிடம்
ஏமாந்த விவசாயி நான்.

அணை திறக்கப்பட்டதற்கும்
கன மழைக்கும் அதிசயமாய்
ஆற்றிலோடும் வெள்ளம்.
சுழிகள் நிறைந்த அப்பகுதியில்தான்
குதிக்கப்போகிறேன்.
சிறிது நேரத்தில் என் சடலம்
மிதக்கப்போகும் இதுதான்
எனக்குப் புண்ணிய நதி.

@@@

ஏதேன் தோட்டத்தில் பாப்பிச்செடிகள்
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ஒரு குறுமிளகு அளவுள்ள
ஓப்பியத்தில் என்ன இருந்துவிடப்போகிறது.

பாப்பிச்செடிகளின் தோட்டத்திலிருந்து
முதிர்ந்த காய்களில் மேலிருந்து கீழாகக் கிழிக்கப்பட்டு
சேகரிக்கப்பட்ட இருண்ட திட திரவம்
தோலாக்களாக உருண்டைகளாகச் சுற்றுகிறது

குறுமிளகு அளவிவில்தான் உருட்டி விழுங்குகிறான்
அதற்குள் அப்படி என்ன இருந்துவிடப்போகிறது
நீங்கள் இருக்கிறீர்கள்
நாங்கள் இருக்கிறோம்
பெருங்கடல் ஒன்று சீறுகிறது
தீப்பிழம்புகளைக் கக்கும் எரிமலைகள் வெடிக்கிறது
அளக்கதிகமான ரிக்டேரில் உலுக்கும் பூகம்பம்
சமுத்திரம் பிளந்து வானுக்கு எம்பிக்குதிக்கும் பேரலைகள்
வேகமாகச் சுழலும் அவன் சிரசு பூமி உருண்டையாகிறது

அவன் சூரியனில் புகை பிடிக்கிறான்
நிலாவில் ஆசுவாசமாகச் சுவாசிக்கிறான்
செவ்வாயில் நீர் அள்ளி பருகுகிறான்
ஏராளமான நட்சத்திரங்களுக்கு மத்தியில் நின்று சிரிக்கிறான்

ரேஷன் கடையில் கடவுச்சீட்டுகளை
விநியோகிக்கிறார் கடவுள்
ஆதாரை அடகு வைத்து முண்டியடிக்கும் கூட்டம்
கைகளை நீட்டிக்கொண்டே அவசரப்படுகிறது

நகைப்புடன் சாத்தானின் கடைக்குள் நுழைபவனிடம்
சொர்க்கத்தின் திறவுக்கோல் நீட்டப்படுகிறது
கசகசா செடிகளின் காய்களிலிருந்து
வடியும் திரவங்களைச் சேமித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
ஆதாமும் ஏவாளும்

யார் தீண்டியிருக்கக்கூடும்...?
நீலம் பாரித்துக்கிடக்கிறதே ஆதி சர்ப்பம்
அதோ மூலையில் பட்டுப்போன ஆப்பிள் மரத்தினடியில்
அபின் மயக்கத்தில் கிறங்கிக்கிடக்கும் கடவுளுக்கு
சாட்சாத் சாவி வைத்திருப்பவனின் சாயல்.

@@@

மண்வாசணை வீசும் மஞ்சணத்தி பூக்கள்
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ஆவாரம்பூ மணக்கும் இரவொன்றில்
மழை விடாமல் அடித்துப் பெய்கிறது.
மண்வாசனையைத் தாண்டிய மலரின் வாசம்
எதைச் சொல்லிவிடப்போகிறது அவனுக்கு.

மின்சாரம் தடைபட்டு காரிருள் போர்த்திய அவ்விரவில்
தொடையிடுக்கில் இரு கைகளையும் திணித்து
போர்வைக்குள் உறங்குபவனின் சொப்பனத்தில்
நித்திரையில் துர்கனவுகளைச் சுமந்து செல்லும் யுவதிகள்
பிரபஞ்சத்தின் பேரழகிகளாக இருக்கிறார்கள்.

சுந்தர ஸ்திரிகளின் கூந்தல் முடிச்சுகளிலிருந்து
உதிர்ந்து விழும் பல்வேறு மலர்களனைத்தும்
கோர மரணத்தின் சவங்களிலிருந்து
பிடுங்கி பிடுங்கி தொடுக்கப்பட்டவைகள்.

பிரேதங்களிடம் நறுமணங்களைத் தொலைத்திருந்த
அந்த மயான பூக்களைத்தான்
தன் முகத்தில் நாசித்துவாரங்களற்றவன்
ஒன்று விடாமல் பொறுக்கி சேகரித்துப் பின்தொடர்கிறான்.

நித்திரைகளில் நடந்து கொண்டிருந்த யுவதிகளில்
இறுதியில் சென்றவளின் கபாலத்திருந்த
கடைசி மலரும் உதிர்ந்து விழ
சடுதியில் மறைகிறார்கள் பேரிருளில்.

உதிரிப் பூக்களைப் பொறுக்கியவன்
பட்டுப்போன நுனா மரத்தின் அருகிலிருந்த
சவக்குழியில் இறங்கி படுத்துக்கொள்ளவும்
கிளைகளிலிருந்த வௌவாள்கள் நிசியில் பிரிகின்றன.

மழை இன்னும் விட்டப்பாடில்லை
தலைக்கனக்க வியர்வையில் நனைந்தவன்
பதறி எழுகிறான்
மரங்கள் வரையப்பட்ட போர்வையிலிருந்து
சிதறும் சில மஞ்சணத்தி பூக்களிடமிருந்து
இப்போது மண்வாசனை வீசுகிறது.

@@@

ரயில் கச்சேரி
~~~~~~~~~~~

ரயில் வேகமெடுக்கவும்
பார்வையிழந்த தம்பதியர்
பாடத்தொடங்கியிருந்தனர்.
அவர்களின் குரல்கள்
நினைவூட்டிக்கொண்டிருந்ததன
திரைப்படங்களையும்,
நாயகன், நாயகியரையும்,
இசையமைப்பாளர்களையும்
மற்றும் பாடகர்களையும்.

ராகங்கள் செவிகளறைய
ஜிகினா கனவுகளுக்குள்
மூழ்கினர் பயணிகள்.
கனவுகள் காணவும் கண்கள் வேண்டுமோ...?

வாழ விழியற்றவர்களின்
கச்சேரியில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும்
அனைத்துமே அவர்களின்
பஞ்சப் பாடல்கள்.

@@@

கிழிசல் துணியில் படரும் ஈரம்
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

குருதி வடியும் நாட்களில் புணர்தலுக்கு அழைப்பவன்
ரத்தக்கவுச்சியை நாசிகளில் சுவைக்கிறான்
நாபியின் கீழ் உருளும் வாதைகள்
கிழிபட்ட ரணங்களால் நனைகிறது

விடாய் நாட்களிலும் விடாமல் முயங்குபவன்
மனம்பிறழ்ந்த வகையைச் சேர்ந்தவனாகிறான்
முடிந்ததும் அவசரமாக விலகுபவனின் தாகம் தீர்த்த
நீரெல்லாம் உதிரமாகத் தொண்டைக்குழியில் இறங்குகிறது

போகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளின் பிரளயங்களில்
சக்தி கூடி வலிமைக்கிட்டும் திவசமொன்றில்
அவளுக்குச் சாத்தானின் கோரப்பற்கள் முளைத்தது.
அலறி குறிபொத்தும் கிழிசல் துணியில் படரும் ஈரம்
கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் அவனுக்கு விடாயாகிறது.

வேறொருத்தி
~~~~~~~~~~

நெரிசல் மிகுந்த பேருந்தில்
மார்புரசப்பட்டு
பிருஷ்டத்தில் தேய்க்கப்பட்டு
கூந்தலில் புதையும்
சிகரெட் முகங்களைச் சகித்து
அக்குள் வியர்வை நுகரும்
நாசிகளுக்குள்ளும் நுழைந்து
இருக்கைகளின் கண்களுக்குள்
இடுப்பை பதியனிட்டு
வழிந்து கசங்கி நசுங்கி
நிறுத்தத்தில் பிதுக்கி தள்ளிவிடப்பட்டபின்
அலங்காரத்துடன்
வேறொருத்தி ஏறுகிறாள்.

அவளுக்காகவும்
ஆரம்பித்து வைக்கிறார் நடத்துனர்
வேகமாக விசில் ஊதி.

கொஞ்சம் கதவை திறந்துவிடுங்கள் தோழர்
௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦

மழை அடித்துப் பெய்யும் நள்ளிரவில்
அடர் கருப்பு பியானோவின் முன்னமர்ந்து
பகல் இரவு பித்தான்களில் உங்கள் விரல்கள்
முழுநேரக் குடிகாரனைப் போல் தள்ளாடிக்கொண்டிருக்கிறது.

நிசப்த இருளைப்போல வழியும் சப்தம்
அறையில் பரவி படர்ந்திருக்கிறது
அச்சமேற்றும் அமானுஷ்ய இசையிலிருந்து
இவ்விரவு தப்பிக்கவேண்டும் தோழர்.

சற்று இசைப்பதை நிறுத்தி
அறைக்கதவை திறந்துவிடுங்கள்
குடையோடு நிற்கும் நான்
நனையாமல் அழைத்துச்செல்கிறேன்.
நான் போய் எழுப்பவேண்டும்
எனதறையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது பகல்.

@@@

போதிமரத்தின் இழுபலகைகள்
~*~*~*~*~*~*~~*~*~*~*~*~*

கௌதமனை கொன்ற வழக்கில்
மரணதண்டனை பெற்ற சித்தார்த்தனிடம்
நீதிமன்றத்தில் கடைசி ஆசை கேட்கப்பட்டது

தூக்குமேடையில் தன் கால்களுக்குக் கீழே
போதிமரத்தில் இழுபலகைகள்
அமைக்குமாறு வேண்டினான்

முகத்தில் கறுப்புத்துணி அணிவித்து
மேடை ஏற்றப்பட்டவுடன்
உத்தரவுக்குப் பிறகு காலுக்கடியில் பலகைகள் நகர
கழுத்தில் கயிறு இறுகி
பிணமாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தார் புத்தர்.

@@@

அது மட்டும் கொஞ்சம் தூரம்
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

வனங்கள் தொட்டிகளுக்குள் செடிகளாக
நதிகள் கண்ணாடி பெட்டிகளில்
வண்ண வண்ண மீன்களோடு
அலங்கார மலைகள்
சிறிய மின் மோட்டாரால் இயங்கும்
சலசலக்கும் அருவியோடு
பொழியும் மழை குளியலறையில்
பொருத்தப்பட்டுள்ளது ஷவராக
சுவற்றில் பதிக்கப்பட்ட எல்.ஈ.டி. க்களில்
தினமும் திரையிடப்படுகிறது
வெளிவராத படங்கள்
தானியங்கி ட்ரெட் மில்லும் நகராத சைக்கிளும்
உபயோகிக்காத உடற்பயிற்சிகூடங்கள்
கையடக்கத் தொடுதிரைகளில்
அசையாமல் விளையாடலாம் அனைத்தையும்
படுத்துக்கொண்டே மடிக்கணினி யில்
இணைய வர்த்தகம் அலுவலகமாக
அலைபேசியில் அழைத்தால் போதும்
அவசரமாக வந்துவிடும்
ரசாயன கலவை அவசர உணவுகளும், நோயுண்டாக்கும் மருந்துகளும்,
அழகழகாக அங்கங்கள் காட்டும் உடைகளும்.

பெட்டி வீட்டிற்குள் தான் அடங்கிவிடுகிறது மொத்த உலகமும்.
வாழ்ந்துவிடலாம் உள்ளேயே.

ஆனால் நகரத்திலிருந்து
இரண்டு கிலோ மீட்டர்
தள்ளியேயிருக்கிறது மயானம்.

@@@

மழை நசநசக்கும் இரவு
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

எப்போது வேண்டுமானாலும் அணையலாம்
நடுங்கும் குளிரில்
எரியும் ஒற்றைத்தெருவிளக்கு

யாரையும் தேடவில்லை
ஆனால் எச்சரிக்கிறது
தூரத்தில் கேட்கும் கூர்க்காவின் விசில்

அமானுஷ்ய இருளில்
ஒளிரும் பூனையின் கண்களுக்கு
சினேகமாகும் வெட்டும் மின்னல்கள்

குடைபிடிக்காமல் சைக்கிள் மிதிப்பவனின்
கால்களில் சேற்றுப்புண் வராமலிருக்க
சுற்றிய பச்சை பாலீத்தீன் பைகள்

ஏ.டி.எம் வாயிலின் நாற்காலியில்
கொட்டாவிகளுடன் காவலாளி
அவனருகில் வாலாட்டும் தெரு நாய்

ஃப்ளாட் ஃபாரத்தில் உறங்கப்போகும்
பிச்சைக்காரன் பத்திரப்படுத்துகிறான்
செங்கல்லின் அடியில் தன் ஆதாரை.

@@@

பூனைகளின் சூரியன்கள்
~~~~~~~~~~~~~~~~~

அது பூனைகள் நிறைந்த வீடு
ஆளுக்கொரு பூனையென வளர்க்கிறார்கள்
எல்லாப் பூனைகளும் அடர் கருப்பில்
அடையாளம் காண்பதில் குழப்பமில்லை
அவரவர் பூனை அவரவர்களை
அடையாளம் கண்டுகொள்கிறது

வீடு முழுக்க இறைந்துகிடக்கும்
மியாவ்’க்களைப் பொறுக்க இந்த யுகம் போதாது
வெளியில் சென்று வீடு திரும்புபவர்களுக்கு
சில மியாவ்களைப் பூனைகள் மிச்சம்வைத்திருக்கிறன

பூனைகள் மனிதர்கள் போல எல்லாவற்றையும் தின்பதில்லை
ஒரு பூனைக்கு மீனை பிடித்திருக்கிறது
ஒரு பூனை பால் மட்டுமே குடிக்கிறது
இரண்டு பூனைகள் பிஸ்கட் சாப்பிடுகின்றன
மற்றொரு பூனையும், மூன்று குட்டிப்பூனைகளும்
குழந்தை உணவான செரிலாக் மட்டுமே விரும்புகின்றன

கறுப்பாய் இருப்பதில் அவைகளுக்குக் கவலையில்லை
இந்தப் பூனைகள் பகல் நேரத்திலும்
இரவைப் போலவே கும்மிருட்டாய் இருக்கின்றன
ராத்திரி விளக்கணைத்து எஜமானர்கள் உறங்கியதும்
ஒளிரும் பூனைகளின் மஞ்சள் கண்கள்
இரவின் சூரியன்’களாய் வீடு முழுக்க மேய்கின்றன

கறுத்த பூனைகள் ஒவ்வொன்றும்
பூனைகளின் கண்களுக்கு
மஞ்சள் வெய்யிலாய்ப் பிரகாசிக்கின்றன.
அவைகளின் இருள் நிறமெல்லாம் இப்போது
உறங்குபவர்களின் கண்களுக்குள் அடர் கருப்பாய்.

@@@

கொழுத்த ஜீரணத்தின் அஜீரணம்
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ஒரு ஜோடி தங்க மீன்களுக்கு
இரண்டு ஜோடி கண்கள்
செவ்வக கண்ணாடி பெட்டிக்குள்
கிணறு, குளம், வாய்க்கால்,
ஏரி, நதி, சமுத்திரம் என
எதுவுமே அறியாத மீன்களுக்கு
பரீட்சயமானது தொட்டிக்குள் அடைப்பட்ட நீர் மட்டும்தான்

மாலை நேரங்களில் ஓய்வுக்காக
உடல்களைக் கூழாங்கற்கறில் இருத்தி
கண்களை மட்டுமே நீந்தவிடுகின்றன
கண்ணாடி பெட்டிக்கு வெளியே

செவ்வகப்பெட்டியை விட்டு சதுர அறையை
மேயும் மீன்களின் கண்களில்
குழந்தைகள் விளையாடுகிறார்கள்
தொடுதிரை அலைபேசிகளில்

பேசிக்கொண்டேயிருக்கிறார் அம்மா யாருடனோ
வலது செவியைப் பொத்தியிருக்கிறது புத்தம் புது மொபைல்

பார்க்கிறார், சிரிக்கிறார் அப்பா
அடிக்கடி முகபாவனைகளை மாற்றுகிறார்
லேப்டாப்பின் பதினாலு அளவு திரைக்கு ஏற்றவாறு
சோடாப்புட்டி கண்ணாடி மூக்கின் மத்தியில் நடனமாடுகிறது

மாலை இரவாகி இருட்டத்தொடங்குகிறது
அறை வாழ்க்கை

வால்களையும் தன் துடுப்புகளையும்
அசைத்து நகரும் அவைகளுக்குச் சிறு மூளையும் இருக்கிறது
தங்களைக் கண்ணாடிகளுக்குள் அடைத்தவர்கள்
அவர்களை அவர்களே சுவர்களுக்குள்
அடைத்துக் கொண்டதாக நினைக்கின்றன

தொட்டி உயிர்களுக்கு அவ்வளவாகப் பசிப்பதில்லை
இருந்தாலும் நேரம் தவறாமல் அவைகளுக்கு
உணவை கொட்டுகிறார்கள்
ஆனால் நேரம் தங்கள் எஜமானர்களை
தின்று கொழுத்து ஜீரணிப்பதுதான்
அஜீரணமாகிவிடுகிறது மீன்களுக்கு.

@@@

வாய் பிளந்த சர்ப்பம்
~~~~~~~~~~~~~~~

யாமத்தில் கூடலுக்கு விளித்து
குழாவி குழைந்த குறுஞ்செய்தியொன்று
ப்ளிங்க் ப்ளிங் கென வந்து விழுந்நேரத்தில்
ஆண்ட்ராய்டில் மற்றொருவளை தடவிக்கொண்டிருந்தான்

நிசியில் விழித்த காமம் பசியைக் கிளற
குளிர் விறைத்த இரவில்
விரைந்து தாவிய ஈருளியின் ஃபோம் இருக்கை
அலைபேசியில் அணைத்தவளின் ஸ்பரிசமாயிருந்தது

கதவிடித்து உள்ளே நுழைந்தவனை
ஆலிங்கனத்தில் கதவடைத்து
இழுத்துச் செல்லுமவளுக்குப் பாம்பு புற்றின் நிறம்

மோகத்தின் அடுப்பில் இரண்டு விறகுகளும்
சிக்கிமுக்கி கற்களாகி பற்றிப் படர்ந்து
தேகங்கள் எரித்து வியர்வை உருக்க
அவள் சமுத்திரமாகிறாள்

இருளின் மங்கிய விளக்கொளியில்
வற்றிய நதியாக எழுமவனின் விழிகளில் உறைகிறது
வாய்ப்பிளந்த சர்ப்பம் போல் யோனி

வண்ண சொப்பனங்களில்
நச்சுப் பாம்புகள் நெளிகின்றன
நீலம் பாரித்துக் கிடக்கின்றன ஒப்பாரி கவிதைகள்

@@@

பசி நிறைந்த இரவுகள்
~•~•~•~•~•~•~•~•~•~

காரிருள் அப்பிய இக்கரிய இரவில்
மழைநீர் தேங்கிய வற்றிய குளத்தின்
உடைந்து சிதிலமடைந்த படிகட்டுகளிலொன்றில்
மனம் பிறழ்ந்து, நைந்த அழுக்காடை அணிந்தவளின் வாயில்
பழைய பன்னை திணித்து வன்புணர்கிறானவன்.

அகோரப்பசியில் காமத்தின் ருசியறியாதவள்
மறுத்து எதிர்க்க திராணியற்றவளாகிறாள்
முயங்கியது முற்றுப்பெற முனகியெழுமவன்
சிவப்பேறிய கண்களுடன் முழுபோதையிலிருக்கிறான்.

தாகம் தீர்ந்தவன் லுங்கியை சரிசெய்து
சைக்கிளை மிதிக்க, அது தள்ளாடியபடியே ஓடுகிறது
பரட்டை தலையைச் சொறிந்தவாறு
குளத்திலிறங்கி அழுக்கு நீரை அள்ளி பருகுகிறாள்.

அடுத்தப் பசிக்கு இன்னொரு இரவு தேவையாயிருக்கிறது
இன்று வந்தவனோ வேறொருவனோ வருவான்
பழைய பன்னோ... நைட்கட பரோட்டாவோ...
மனம் பிறழ்ந்தவள் ருசியும் இழந்தவளாகிறாள்.

குளத்தில் தேங்கிய நீர் ஓரிரு நாட்களில் வற்றிவிடும்
வன்புணர்பவர்களின் வன்மம் வற்றப்போவதில்லை
சில இரவுகளில் வெறுங்கை வீசியும் வருவார்கள்.
***

View

மாதாந்திர பரிசு

தீபிகா சுரேஷ்

View

மாதாந்திர பரிசு

ஆர். ஜவஹர் பிரேம் குமார்

View

மாதாந்திர பரிசு

கடவுளின் ரசிகன்

View

மாதாந்திர பரிசு

கருப்பு நிலா

View

மாதாந்திர பரிசு

பத்மாவிஜே@தாமரை

View

மாதாந்திர பரிசு

செல்வா மத்துகமை

View

மாதாந்திர பரிசு

மாரிமுத்து சிவக்குமார்

View

மாதாந்திர பரிசு

ப.தனஞ்ஜெயன்

View

மாதாந்திர பரிசு

ஈஸ்வரி நந்தா

View

மாதாந்திர பரிசு

ப.ராஜகுமார் சிவன்

View

கவிச்சுடர் விருது

பொள்ளாச்சி முருகானந்தம்

'சிறகை தூக்கி திரிகிறேனென 
கழுகும்
கழுகை தூக்கி திரிகிறேனென 
சிறகும்....
மாறி மாறி நொட்டனை பேசும் நொடியொன்றில் தான்
சிட்டுக்குருவியொன்று....
வானத்தை நோகி கடந்து விடுகிறது.....'

- எவ்வளவு யதார்த்தமான மொழியில், இந்தக் கவிதை நம்மிடம் பேசிவிட்டு கடந்துவிடுகிறது! வாழ்வியலின் சித்தாந்தங்களை அழகாக பேசும் இந்தக் கவிதையை எழுதியவர், 'பொள்ளாச்சி முருகானந்தம்' அவர்கள்... கொங்கு மண்டலத்தின் பிரதான நகரமாக விளங்கும் பொள்ளாச்சியை சேர்ந்தவர் ஊரையும் பெயரோடு சேர்த்து வைத்துக் கொண்டார்.

கவிஞர் அவர்கள் இளங்கலை கணிதம் முடித்த பட்டதாரி. தொண்ணூறுகளின் தொடர்ச்சியில் கவிக்கோ ஐயா...மு.மேத்தா. அண்ணன் அறிவுமதி. ...ஆகியோரின் படைப்புகளின் வழியே எழுதத் தொடங்கி எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். திருமணமாகி இரண்டு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள்

படைப்பு குழுமத்தில் சிறந்த படைப்பாளிக்கான மாதாந்திர பரிசு...மற்றும் தொடர் கவிதைப்போட்டியில் அய்யா விக்கிரமாதித்தியன் அவர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு மூன்றாம் பரிசு எனவும் பெற்றவர். இது தவிர இனிய உதயம் உள்ளிட்ட பல்வேறு  இதழ்களிலும் இவரது படைப்புகள் வெளி வந்துள்ளன. அதுமட்டுமில்லாமல் மின்னிதழ்.கல்வெட்டு. தகவு என தொடர்ந்தும் இவரது படைப்புகள்  வலம் வந்து கொண்டிருக்கின்றன..

தொடர்ந்து இவரது பக்கத்தில் "ஒரு சொட்டு தீ " என்றத் தலைப்பில் சமூக கவிதைகளையும் பதிவிட்டு வருகிறார்..

கவிஞர் பொள்ளாச்சி முருகானந்தம் அவர்கள்தான் இந்த மாதத்திற்கான, நமது படைப்பு குழுமத்தின் கவிச்சுடர் விருதினையும் பெறுகிறார் என்பதை, மகிழ்ச்சியுடன் அறிவிக்கிறது நமது படைப்பு குழுமம்.

அவரது சில கவிதைகளை ஆய்வில் எடுத்துக் கொள்வோம்...

* காலத்தோடு ஒன்றுவதாக சொல்லிவிட்டு, நம் ஆட்கள் அடிக்கின்ற கூத்தே வேறு ரகம். நாம் கண்கூடாகக் காண்பவைதான். ஆங்கிலப்பள்ளியில் சேர்த்தவுடன் அப்பா டாடியாகவும் அம்மா மம்மியாகவும் மாறிவிடுகிறார்கள்... ஆங்கில வாசனைக் குறைவென்றாலும் தமிழை தங்கிலீஷில் பேசி பம்பம் காட்டுவார்கள். உடைகள் கூட நாகரீகம் என்றுச் சொல்லி நழுவிப் போய்விடும். நம் ஊர்க்காரர் சும்மா இருப்பாரா? கவிட்யையில் வம்பிழுக்கிறார்... இதோ அந்தக்கவிதை!

'இந்த தலைமுறை விசித்திரமானது
தமிழை ஆங்கிலம் போல் பேசும்
ஆங்கிலத்தை தமிழ்போல் பேசும்.....
சுண்ட கஞ்சி ஊறுகா.....
கருவாடு ஊறப்போட்ட மிளகா
அத்தனையும் பிடிக்கும்.....
ஆனா டிபார்ட்மென்ட் ஸ்டோர்ல
அப்படியே வண்டி தள்ளிட்டுப் போய்
வாங்கினால்தான் ஒரு திருப்தி.......
வாவ்....பேப்லஸ்...
ஆஹான்.....என்னா ட்ராயிங்......ப்பாவென
மோர் சூப்பர் மார்க்கெட்ல
காலையில எவனாச்சும் ஒருத்தன்
பொன்னாங்கண்ணி கீரை கட்டைப் பார்த்து
சொல்லி விடுகிறான்..............இப்படி.
ஒரு தமிழ் வாத்தியார் மகள்
தம்புள்ளைக்கு
ஸ்லீவ் லெஸ் ட்ரெஸ்ஸ போட்டு
தரதரனு இழுத்துட்டு வருது-
பாவம் புள்ள கூசிக் கெடக்கு..............
தொப்புளுக்கு மேல 
சேலை கட்டுவதோ............
வியாழக்கிழமை தவறாம
வேட்டி கட்டி சாய்பாபா கோவிலுக்கு போவதோ.........
நாகரீகமல்ல...........
மண்சார்ந்து வாழோனும்...........'

---------------

* சாதரண வீடுகளில்தான் எலிகளின் நேசம் அதிகமாக இருக்கும்... அதை பிடித்துவிடுவதும் பெரும் போராட்டம்! அதற்காக அவர்களின் மெனக்கெடலை நகைச்சுவை குறையாமால் சொல்ல இந்தக் கவிஞனால் மட்டுமே ஆகும்!

'கர்த்தரே....
இன்று இரவு நீர் கண் விழித்து 
சூதானமாய் ரட்சியும்.....
என் மனைவி
மொய் மீன் கருவாடு வாங்கியிருக்கிறாள்....
புளியும் கல்லுப்பும் பிசைந்து -
தகர கூண்டை
கழுவியிருக்கிறாள்.......
பழக்க தோசத்தில்
அந்த குட்டி எலி
பால் பாக்கெட்டை கடிக்க வரலாம்....
பக்கத்தில்
குட்டி வீட்டிற்குள்
காய்ந்த மீனொன்று
தூக்கு மாட்டி தொங்கும்.....
பேசாமல் மூக்கை பொத்திக்கொண்டு போக-
சூதானமாய் ரட்சியுங்கள்..'

-------------------
* களவு போன செம்பருதிப்பூ அதன் வரலாற்றை எழுதி விடுகிறது! இழப்பு  என்பது இழப்பு மட்டுமல்ல.. ஓர் நினைவு மீட்டலும் கூட.. இதோ அந்தக்கவிதை...

'அத்தனை எளிதல்ல
இழப்பு......
பூத்திருந்த மூன்று
செம்பருத்தி பூக்களில்
யாரோ ஒன்றை
களவாடி விட்டார்கள்............
செப்டிங் டேங்
சுத்தம் செய்து கொடுத்த
பழனிச்சாமியண்ணன்
வெட்டிக்கொடுத்த
குண்டு செம்பருத்தி குச்சியது..........
நல்ல நாள் பாத்து 
கொட்டாச்சியில்  மண்தோண்டி
பதியம்போட்டு
கண்ணுக்குள் வைத்து
நுனியில் சாணி பூசி
பார்த்து பார்த்து
வளர்த்த செடியில்
யாரோ ஒன்றை திருடியிருக்கிறார்கள்.........
இழப்பு ஒன்றும் அவ்வளவு எளிதல்ல......'

--------------

* மருத்துவ மனையில் பிணக்கூராய்விற்கு, மருத்துவர்களுக்கு உதவியாக உடனிருந்து அறுத்துத் தரும் ஆராய்களை வைத்து ஒருக்கவிதையை கவிஞர் புனைந்திருக்கிறார்.. நடை முறை சம்பவங்களை சொல்வதாக அமைந்தாலும் சாதியை உயர்த்திப் பிடிப்பவர்களை கன்னத்தில் அறைகிறது இந்தக்கவிதை!

யூரின் ட்யூப் பராமரிக்கிற
கையுரைகளற்ற
ஆராயிகளை கவனித்திருக்கிறீர்களா..
அவர்கள் பெரும்பாலும்
பிணக் கூராய்வு செய்யும்-
குப்பானோ நல்லானோ
அவர்களின் 
பக்கத்து வழியோ
தூரத்து வழியோ
சாதி சனமாய்த்தான் இருக்கும்........
அவன் சவமறுக்கும் போது-
என்ன சாதியென கேட்டதாய் நினைவில்லை......
அவள் பிறப்புறுப்பில்-
விரல் நுழைத்து ட்யூப் மாற்றுகையில்
என்ன சாதியென கேட்டதாய் நினைவில்லை.........
ஆனால்
அவர்களுக்குத் தெரியும்
இவர்கள் என்ன சாதியென்று.........!

-------------------

* மழைக்கு ஒதுங்கும் வானம் எப்படியிருக்கும்? கிராமத்து வாசனையோடு இந்தக் கவிதையுடன் உறவாடும் மழையைப்போல் இருக்கலாம்....

'நாலு பக்கம் சீமக்கருவலு
எட்டுத்தெசையும் கருத்த மண்ணு
நடுவால எங்கய்யாவோட அய்யா நட்ட 
பனை வெட்டி
கை மண்ண கொழச்சு கட்டுன மச்சு வீடு.......
ஒத்த மழத்துளிக்கு ஊர் பூரா நனைஞ்சாலும்
ஒரு துளி உள்ள வராது 
எங்க மச்சுவீட்டு திண்ணையில..
கம்மா ஒடைஞ்சு காதவழி தண்ணி வர
ஆடுமாடு முங்கி அதப்புடிச்ச மனுச மக்க முங்கி.....
தொழுநோய் வந்த முனியனொரு மூலை
கடைசி காருக்கு காத்திருந்த 
பூவீசும் பொழப்புக்காரி இருளாயி ஒரு மூலை
பொம்பள சீக்கு புடிச்ச கோட்டச்சாமி மயன் ஒரு மூலை
ஊருக்கெல்லாந் தாயத்து கட்டும் 
ஒமரு வாப்பா ஒரு மூலை
தோத்திரமய்யானு ஒவ்வொரு மண்டையா உலுக்குற 
சோசப்பு பாதரு ஒரு மூலை
நாஞ்செத்தாலும் பரவாயில்ல ஊருக்குள்ள எழவு 
விழுந்துரக்கூடாது எஞ்சாமினு பொழம்புற 
தோப்படைப்பட்டி வெட்டியானொரு மூலை
காத வழி கொட்டுற மழையோட
நானும் மச்சுத்திண்ணையில ஓசிக்கேன்.....
எல்லா சாதிக்கும் வலி  ஒன்னுதாய்யா......
மழைக்கு ஒதுங்குன வானமுய்யா 
எம் மச்சு திண்ணை........'

------------------------

* நகர நாகரீகம் கிராமங்களை விழுங்கி விடுகின்றன. பிழைப்பிற்காக  பட்டினம் போகிறவன் கிராமத்தை கை கழுவிவிட்டுச் சென்றுவிடுகிறான். அப்படித்தான் ஒருவன் வீட்டை விற்க எத்தனிக்க அதைத்தடுக்கும் ஆத்தாவின் குமுறல் மண் வாசனையுடன்...

'ஏலே ..அய்யனாரு....
சேறு கொழச்சு
ஓடை கல்லு பொறுக்கி
ஊரு சிறுக்கிக வாயில விழுந்து
இருந்த காக்குறுக்க பூமியில.......
சீமக்கருவ வெட்ட
முள்ளு குடிச்ச ரத்தம் போக
மீதி ரத்தம் பாலா தந்து
நானும் எம்மட ராசாவும்
பொத்தி பொத்தி வளத்த ஒத்த மயன்டா நீ.......

ஏஞ்சிங்கம் செத்து
வாற அமாவாசையோட
கணக்குக்கு பதினாறு வருசமாச்சுல.....

அய்யா....
உங்கப்ப வயக்காடு போயி வந்த
இரத்த வாசம்
இன்னுஞ் செவரெல்லாம் வீசுதுய்யா.....

நா அந்த குச்சுலுக்குள்ள
குத்த வெச்சு
ஈமாந்தண்ணி குடுச்சா
புழுதண்ணீல கூட
எம்புருசன் வாசம் வீசுதுய்யா...

அய்யா...
எத வேணா எடுத்துக்க
எங்குச்சுல வித்துராதய்யா
நா கண்ணு மூட வரைக்கும்.....'

------------------

*கவிஞரின் மற்றும் சில கவிதைகள்:

'உன்னை முத்தமிட
அவ்வளவு பிடிக்கும்.....
நீ தூங்கும் போது-
உன் கண்களின் வழியே
கனவை முத்தமிட வேண்டும்......
கிளம்பும் போது
கொஞ்ச தூரம் விட்டு
மறுபடி அழைத்து முத்தமிட வேண்டும்....
உன் கோபத்தை
கண்ணாடியில் முத்தமிட வேண்டும்......
நீ கொஞ்ச வரும் போது-
என் மகளுக்கு முத்தமிட வேண்டும்.....
இப்படியான முத்தங்களுக்குப் பின்னாலும் கூட
நான் கவிஞனாயிருந்திருக்கிறேன்.............!'

--------------------

'கடவுளற்றவனின்
இறுதி யாத்திரையில் தான்
அத்தனை வேண்டுதல்களையும்
கொட்டித் தீர்த்திருப்பாள்
பொஞ்சாதி....

தூசியென்றவனின்
நெற்றி முழுக்க திருநீறு......
பூவென்றவனின்
கழுத்து முழுக்க மாலைகள்........
நாற்றமென்றவனின்
உடல் முழுக்க பண்ணீர்......

இப்போது
சாமியானான்........'

-------------------

அப்போது
ஒரு முப்பத்தொன்பது வயதிருக்கலாம்...
சில பதினாறு முடிகள்
நரைக்கத் தொடங்கிய பருவம்......
அவள் மிக ஊடுருவிக் கிடந்தாள்
உணர்வதைக்கூகூட
மெலிதாய் காட்ட வேண்டிய பருவமாம் அது......
ஆனால் வெட்கமேயில்லாமல்
கொஞ்சிக் கொண்டுதான் இருந்திருக்கிறோம்........
மூச்சு முட்ட மூச்சு முட்ட
எல்லாமும் தான் ஆகிக் கிடந்திருக்கிறது........
ஒரு தேநீர் ஒரு தோசை ஒரு மிஸ்டு கால்-
ஒரு அழகான கவிதை
ஒரு மழை ஒரு சாறல் 
கொஞ்சம் தலைவலி இன்னும் கொஞ்சம் விரதம்
தூங்கப் போவதற்கான குட்நைட்
இப்படி நிறைய மொழிபெயர்ப்புகள்
வாழ்ந்திருக்கிறது............
அவளும் நானும் 
இவைகள் எல்லாவற்றையுமே
மிக ரகசியமாய் பரிமாறியிருக்கிறோம் என்றே
எழுத வேண்டும்...........
எனக்கு அப்போது -
ஒரு முப்பத்தொன்பது வயதிருக்கலாம்.........
இப்போதும்தான்..........!
----------------
கீழே விழும் போது
அறிவியலையோ 
புவியீர்ப்பு விசையையோ
பேசுவதை விட
சுண்டு விரலை நீட்டினாலே போதும்......
-------------------

எங்கள் 
ஹீமோகுளோபினுக்கு
ஒரு போதும்-
உங்களால் சாயம் பூச முடியாது.....

நீங்கள்
பற்ற வைப்பது
மெழுகுவர்த்தி -
மீண்டும் கட்டியாகி எரிவோம்.....

எங்கள்
தீப்பந்தங்களில்
இன்டியன் ஆயிலை
தெளிக்காதீர்கள்.....
நாங்கள்
அமைதிக்கான ஜோதி
கொண்டுசெல்கிறோம்....

போகிற போக்கில்
உங்கள்
காலி மதுக்குப்பிகளில்
தீ நிரப்பி வீசுகிறீர்கள்....
உங்கள்
புத்திசாலித்தனத்தில்
தீ வைக்க....

எங்கள்
இறைவர்களுக்கு
மனிதர்களைத்தான் தெரியும்-
உங்களைத் தெரியாது.......

எங்களுக்காக மெனக்கெடாதீர்கள்.......
நன்றி......
----------------
சொர்க்க ரதமென்று எழுதி
அதில் பிணம் போகிறது...........
-----------

View

மாதாந்திர பரிசு

ராஜகவி ராகில்

View

மாதாந்திர பரிசு

வத்சலா ரமேஷ்

View

மாதாந்திர பரிசு

அமுதா தமிழ்நாடன்

View

கவிச்சுடர் விருது

மதுரா



'சீவி சிங்காரித்து
அலங்கரித்து அழகுசெய்து
அனைத்துக் குழந்தைகளையும்
அவைக்கு அனுப்பி வைத்தபின்
அவசரமாய் தயார் செய்த
அவள் குழந்தைக்கு
அனுமதி மறுக்கப்பட்டது
ஆயாவின் குழந்தைக்கு
இடமில்லையென்று'

இந்த ஆண்டு வெளியான 'சொல் எனும் வெண்புறா' என்ற நூலில் உள்ள ஒரு கவிதைதான் இது..
இதை எழுதியவர், நம் படைப்பு குழுமத்தில் நீண்ட காலமாக எழுதி வருகின்ற கவிதாயினி மதுரா(எ) தேன்மொழி ராஜகோபால் அவர்கள்... ஆம், அவர்தான் இந்த மாதத்திற்கான சிறப்பு விருதான 'கவிச்சுடர்' விருதைப் பெறுகிறார் என்று அறிவிப்பதில் நம் படைப்புக்குழுமம் பெருமிதம் கொள்கிறது...

ஆங்கில முதுகலை இலக்கியம் படித்துள்ள கவிதாயினி பிறந்தது மன்னார்குடி என்றாலும் தற்போது வசித்து வருவது தமிழ்க் களஞ்சியம் தஞ்சையில்தான். 

சிறு வயது முதலே வாசிப்பில் தன்னை நுழைத்துக் கொண்டவர் பல் வேறு இலக்கிய நிகழ்வுகளிலும் பங்கு பெற்று பல சிறப்புகளையும் பெற்றவரென்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கல்கி,மங்கை,மங்கையர் மலர்,தினமலர், கோகுலம் மற்றும் சிற்றிதழ்களிலும் இவரது கவிதைகள் அழகு சேர்த்திருக்கின்றன...நமது படைப்பு குழுமத்தின் மாதாந்திர படைப்பாளி விருதை 2017 ல் பெற்றிருக்கிறார். இவரது சில கவிதைகளும் ஆங்கில மொழியாக்கம் பெற்றுள்ளன..

சமீபத்தில் பைந்தமிழ் பாமணி விருதினை மரபுக் கவிதைகளுக்கா பெற்றுள்ளார்.. மேலும் 'கம்பனும் கட்டுத்தறிகளும்', 'சிதறும் முத்துகள்' என்ற இரண்டு மின்னூல்களையும் வெளியிட்டுள்ளார் 

தனது வாழ்நாளின் மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சியாகக் கருதுவது நமது படைப்பு குழுமத்திலிருந்து வெளியான அவரது 'சொல் எனும் வெண்புறா' என்ற நூல் மிகப்பெரிய ஆளுமைகளால் வெளியிடப் பட்டதுதான் ...

இத்தனை சிறப்புகள் பெற்ற நம் கவிதாயினி மதுரா அவர்களுக்கு கவிச்சுடர் விருது அளிப்பதில் நம் படைப்பு குழுமம் பெருமிதம் கொள்கிறது....


இப்போது கவிதாயினியின் சில கவிதைகளை காண்போம்.. 
அளவீடுகளோடு  நகரும் வாழ்க்கையென்பது கணக்கியலுக்குள் சிக்கிக் கொண்ட விடையறியா வினாக்களாகவே மாறிவிடும்... வாழ்க்கையின் அளவீடுகள் சுயக் கட்டுபாட்டில் இருக்கலாம்... அவை பிறர் கட்டு பாட்டிற்குள் சென்று விட்டால் நாமும்  சிறைக் கைதிகள்தான் என்பதை உணர்த்தும் கவிதை இதோ படியுங்கள்...

@அளவீடுகள்

அளந்து பேசவும் சிரிக்கவும்
அளவைகள் உண்டோ?
விழும் இடத்து வடிவம் பெறும்
தண்ணீராகிறேன்..
குடுவையிலா கடலிலா
கொட்டிக் கவிழ்க்கையில்
பிரளயமாகவோ குடிநீராகவோ
குறிப்பிட்டுக் கொள்ளுங்கள்..
இடும் சாயத்தில்
நிறம் மாறித் தெரிவது
இயல்பல்ல..
இருப்பிற்கான அடையாளம்..
ஒப்பனைகளுக்குள்
ஒளிந்து கிடக்கும்
உண்மைகள் உலா வருகையில்
கண்ணாடியைக் கழட்டி விடுங்கள்.
மனம்....
மெய்யைத் தரிசிக்கட்டும்...

--------------------
புவிக்கோளம் கவிஞரின் பார்வையில் பிரிகிறது பல அங்கங்களாக....


@புவிக்கோளம்

கணிக்கத் தெரியாத காலமுள்
ககனவெளி தாண்டி
கடற்சுற்றும் கருமேகங்கள்
மெல்லத் தரிக்கும் மிதவெப்பம்
உறுத்தி உணர்த்தும் ஊவாமுள். ..
நிறமாறிய பசிய மலை.
ஊடறுக்கும் உணவுச்சங்கிலி
விருத்தி மறந்த உயிர்த்தாது
கருவறுக்கப்பட்ட கானகம்
சுழற்பின்னலுக்குள்
சுருண்டு கிடக்கும்
சூத்திரங்கள்..
சுயமிழந்த சுதந்திரங்களில்
சுருக்கிடும் முடிச்சுகள்.
உயிர்த்து மரிக்கும்
உணர்வுக் குமிழிகளில்
உறைந்து கிடக்கும்
புவிக்கோளம்..

------------------

ஆசைகளென்பது கதவுகளுக்குப் பின்னால் காத்திருக்கிறதாம்! அவை கவிதாயினின் பார்வையில் வண்ணத்துப் பூச்சியின் சிறகிலேறி வானத்தையளக்க ஆசைப் படுகிறது... கூடவே சில நியாயமான உணர்வுகளையும் முன் வைக்கிறது; இந்த கவிதையின் வழியாக....

@

மெல்லத் தட்டித்
திறக்கும்
கதவுகளின் பின்னே
காத்துக் கிடக்கின்றன
ஆசைகள்...

வண்ணத்துப் பூச்சியின்
சிறகுகளிலேறி
வானையளக்கவும்
விண்மீன்களை
விரல்களில் பிடித்து
விளையாடவும் அனுமதி வேண்டி
தயங்கி நிற்கின்றன..

முன்மொழிந்திட ஒரு துணை
முயற்சிக்க ஒரு இணை..

மூங்கில் வனத்துக்குள்
குழலூதவும்..
இசையின் நரம்பெடுத்து
யாழிசைக்கவும்
வண்ணங்களைக் குழைத்து
வானம் செய்யவும்
முயற்சிக்கட்டும்..

அபத்தங்களின் ஆரம்பங்களை
ஆராதிக்கச் சொல்லவில்லை
அப்படியே விட்டுவிடுங்கள்..

அதுவாகவும் அவளாகவும்
வாழ்ந்துவிட்டுப் போகட்டும்..

----------------------------
ஒரு கவிஞனிடம் கவிதைகள் எப்படி பிறக்கும்? இப்படியும் இருக்கலாம்... எனென்றால் அது அப்படித்தான்!...



@அது அப்படித்தான்

இரவு மரத்தின்
கனவுக் கிளைகளில்
இளைப்பாறிக் கொண்டிருக்கும்
அவனுக்கு
இருளின் நிசப்தம்
ஒரு பாடலை
இசைத்துக் கொண்டிருக்கிறது..

பகற்பொழுதுகளில்
மறந்து போன
வரிகளை
நினைவூட்ட புது ராகத்தை
ஒப்புகையிடுகிறது..

பசியோ பிணியோ
அற்ற பேருலகத்தின்
கதவுகளை ஒவ்வொன்றாய்த்
திறக்க முயல்கையில்
அவன் சிறகுகளில்
சுமந்து வைத்திருக்கிற
துயரங்களையும் வலிகளையும்
ஒவ்வொன்றாய்
உதிர்த்து விடுகிறது..

மறுநாள்
பொழுது புலர்கையில்
அவை கவிதைகள் எனக்
கொண்டாடப்படலாம்..

ஏனென்றால்...
அது அப்படித்தான்...

-----------------------
இருத்தலுக்கான விதியை நிர்ணயிக்க எடுக்கும் முயற்சிகளில் கவிதாயினி சில முன்னெடுப்புகளையும் கேள்விகளாக்கி நகர்கிறார்....

@
பறப்பதற்கான
நியதியை வகுத்த பின்னே
படைக்கப்பட்டிருக்குமோ
சிறகுகள்?

பூக்களின் புன்னகையில்
புதைந்து கிடக்கும்
கவி வரிகளை
இலை நரம்புகளில்
எழுதி வைத்தது யாரோ?

காற்றாக மாறி
கிசுகிசுக்கவோ
பறவையாய் மாறி
பருகிடவோ
அனுமதி கொடு..

உனக்கான
ஆயிரமாயிரம்
கவிதைகளில்
ஒன்றையேனும்
இதய உறைக்குள்
பத்திரப்படுத்த
பரிசளிக்கிறேன்..

பின்பு..
இருத்தலுக்கான
விதியை நானே
நிர்ணயிக்கிறேன்.

--------------------
யாமத்தின் மொழியறிய கவிதாயினி அந்த நிசப்த வெளிக்கு தன் ஆன்மாவை அனுப்பி விவரங்களை அள்ளிவருகிறது இந்தக் கவிதை.....

@யாமத்தின் மொழி

யாமத்தின் நிசப்த நிமிடங்களில்
ஆகாயம் தேடி  மலைமுகடு சுற்றிப்
பனிபெய்யும் 
அடர்வனமொன்றின்
பருத்த மரத்தின்
உச்சியில் ஒண்டிக்கொள்கிறது
ஆன்மா...
சூரிய ரேகைகள்
சுருக்கிட்டு மொட்டவிழ்க்கும்
வரை சிரமப் பரிகாரம் செய்ய
இலைகள் ஒவ்வொன்றாய்ப்
பேரெழுதிப் பிய்த்துப்
போடுகிறது....
சரசரப்பில் துயில்கலைந்த
மைனா ஒற்றைக்கண்ணைத்
திறந்து பார்த்துவிட்டு
மீண்டும் மூடிக்கொள்கிறது...
பச்சைத் தவளையொன்று
புல்வெளிக்குள் சிணுங்க
புதரோர பாம்பு அசையாமல்
தவமிருக்கிறது. ...
மெல்ல மரணித்துக் கொண்டிருக்கிறது
அன்றைய இரவு..

--------------------------
பெருமழைக்குள் நனைந்து காயும் கனல் துண்டுகள் ஊடாகி நுழைகிறது அகத்தின் தீயின் நாக்குகளாய்.. தாகத்தின் வேட்கை தீராத்தீ என்பதும் நியாயம்தானே....

@தீராத்_தீ

ஊழிக் காற்றின்
இரைச்சலில்
அதிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது
பூமி...
வனமடைத்து
பெய்யும்
பெருமழைக்குள்
நனைந்து காய்கிறது
கனல் துண்டுகள்..
அகத்தினடியில்
எரிந்து கொண்டிருக்கும்
தீயின் நாக்குகளோ
தாகத்தின் வேட்கையில்.
யுகங்கடந்து
பெய்த பின்னும்
பெருநெருப்பு
அணைவதாயில்லை...
கனன்று கொண்டே
இருக்கிறது
பெண்ணுக்குள்
தீராத் தீ..

-----------------
ஒவ்வொரு ஊடலுக்கு பின்பும் சேரும் அந்த நாசாக்கு வார்த்தைகள் இப்போது நகராமல் நின்றவிடத்திலேயே நிற்கிறது... அதை அகந்தை என்றாலும் பரவாயில்லை.. நீயே இறங்கிவா!....

@
சட்டென உடைந்து
நொறுங்கிய நொடிக்குப்பின்
பேச நினைக்கையில்
மௌனக் கதவு
மூடியே கிடக்கிறது..
ஆற்றாமை
அடிமனத்தில்
ஆரவாரம் செய்தாலும்
அகந்தையோ அழுத்தமோ
ஏதொன்றையும்
நினைத்துக் கொள்..
முதலடி எடுத்துவைக்க
மனதில்லை...
ஒவ்வொரு முறையும்
வலிய வந்து விளக்கம்
தர விருப்புமில்லை...
தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில்
கிடக்கும் நட்பைப்
பிழைக்க வைப்பதும்
சாகடிப்பதும்
இம்முறை உன் கையில்...

-----------------
மெய்யிலிருந்து எதற்கு பொய்யை பிரித்தெடுக்க வேண்டும்? மெய்யின் கதவுகள் திறந்து கொள்ளத்தான். அதற்கும் ஒரு கடவுச் சொல் நம் வசம் இருக்கிறதே என்பவர் அச்சொல்லை நமக்கும் சொல்லிவிடுகிறார். அதுதான் காதல்....

@
பொய்களை 
மெய்யிலிருந்துப்
பிரித்தெடுக்க
இன்னும் பயிற்சி 
போதவில்லை
அது தேவையுமில்லை..
காதல் என்ற
ஒற்றைக் கடவுச்சொல்லில்
திறந்து கொள்கிறது
அத்தனைப் பூட்டுகளும்..

------------------
கவிதாயினியின் இன்னமும் சில கவிதைகள் :

@
பொங்கிப் பெருகும்
நேசப் பரிவர்த்தனை..
ஆராதிக்க
அறிந்தாளில்லை..
ஆனந்தப் பெருவெளிக்குள்
அன்பின் அலைகள்
தலை கால் புரிவதில்லை..
கொடுத்துச் சிவந்தபின்
பெற்றுக்கொள்ள
ஏதுமில்லை..
எல்லாமே
அவனும் அவனாகிய பின்
பாதங்களோ கைகளோ
தலை மீது
எதை வைத்தாலென்ன?
வழியும் குருதியை
நிறுத்தக் கண்ணப்பராகிறது
இதயம்..

@

உனக்குமான எனக்குமான
இடைவெளியை
எதைக் கொண்டு நிரப்புவது?
திகைத்து நிற்கிறது
காலம்....
நீண்ட மௌனத்தை
எந்த மொழியில்
மொழி பெயர்ப்பதென
தத்தளிக்கிறது ..
நேசம்....
ஒன்றாய்ப் பயணித்த
காலங்களை அசைபோட்டு
மறுகிக் கொண்டிருக்கிறது
உள்ளம்...
தெளிவில்லா புரிதல்களில்
தொலைதூரம் போய்
மனச் சிடுக்குகளில்
சிறைப்பட்ட சிநேகத்தை
மீட்க வழியின்றி
தவித்துக் கொண்டிருக்கிறது
நட்பு!!!!

@

பூட்டிக் கிடக்கும்
காராக்கிருகம்
திறக்க இயலாமல்
பாழடைந்து கிடக்கிறது
இற்றுப் போன
கதவிடுக்கின் வழியே
ஒளியைப் பாய்ச்சுகிறாய். . 
காட்டுச் செடிகள்
மண்டிக் கிடக்கும் புதரில்
மலருமில்லை தேனுமில்லை..
இருப்பினும்
வண்ணத்துப் பூச்சியாய்
நுழைந்து படபடக்கிறாய்
நீ உதிர்த்த
வண்ணத் திறவுகோலால்
வசந்தத்தின்
வாசல் திறக்கிறேன்..



@பிள்ளையாரும் நானும்

பள்ளி விட்டுத் திரும்பும்போது
ஒரு பொன்னந்தி மாலையில்
அறிமுகமானார் அந்த பிள்ளையார்....

முட்டுச்சந்தின் மூலையில்
நாயொன்றின் துரத்தலிலிருந்து
தப்பிக்க அடைக்கலம்
கொடுத்ததினால் அத்யந்த நண்பரானார்...

அன்றிலிருந்து
சிலேட்டு குச்சி முதல்
சர்க்கரை மிட்டாய் வரை
பகிரப்பட்டது ...

அவ்வப்போது சண்டை வந்து
முகம் திருப்பினால்
ஏதாவது ஒரு மாமிமூலம்
சுண்டல் கொடுத்து சமாதானப்படுத்தி விடுவார்...

கடைசி இருக்கை கோமளா கிள்ளியது
 தம்பி கேலி செய்தது வரை...
பள்ளிக்கதை வீட்டுக்கதை
எல்லாம் அவருக்கு அத்துபடி..

திடீரென ஒரு மழைநாளில்
நான் பெரிய மனுஷியாகி விட
பிள்ளையாரும் கடவுளாகி விட்டார்..

இப்போதெல்லாம் நானும்
பிள்ளையாரும் பேசிக்கொள்வதேயில்லை..


@இரவின்_இறக்கைகள்

இரவின் இறக்கைகளை
பிடித்திழுத்து
போர்த்திக் கொள்கிறேன்..
மேகப்புரவிகளில் விரைந்த
கனவுகளில்
எத்தனை அதிசயங்கள்...
நீலக்கடல் நுரை ததும்ப
திராட்சை ரசமாகிறது...
சூரியனோ மின்னி
உருண்டோடும் பந்தாகிறது..
நட்சத்திரங்கள் கண்சிமிட்டி
உண்ணும் உணவாகிறது..
நிலவோ தோழியாகி
வானமுழுதும்
கைப்பிடித்து அழைத்துப்
போகிறது...
வெளிச்சக் கதிர்கள்
கைநீட்டி எழுப்பிப் போகையில்
நேற்று உண்ட
விண்மீன்கள்
தொண்டைக்குழியில் சிக்கி
பேச்சற்று நிற்க வைக்கிறது
பூமியில்....



@பயண_சிநேகம்

வினாவுதலும் விசாரிப்பதுமாய்
உயிர்ப்பிக்க ஆரம்பிக்கிறது
ஒரு உரையாடல்..
முகமறியாதவர்களையும்
நலம் கேட்டு
நட்பாக்க விழைகிறது..

ஒரு கோட்டின் பயணத்தில்
ஏதோ ஒரு சொல்
திறக்கிறது
மனத்தின் கதவுகளை..

ஏதோ ஒரு சமிக்ஞை
இழுத்துத் தாளிட்டு
இறுக மூடுகிறது இதழ்களை..

ஒத்த அலைவரிசைக்குள்
ஊடுருவ
காத்துக் கிடக்கின்றன
சில சொற்கள்..

எப்படியோ
பயணங்கள் எப்போதும்
ஒரு சிநேகத்தை
இறங்கும் நிறுத்தத்தில்
விட்டுப் போகிறது .
சிலவற்றை
மறுத்தும் போகிறது..


@யானைத் தீ

தேடுதல்களிலேயே
தொலைந்து கொண்டிருக்கும்
திக்குத் தெரியாத
காடொன்றில்....
கிடைப்பதை
ருசிக்கத் தெரியாத நாவில்
எதைத் தின்றால்
பித்தம் தெளியும்?
அடங்காத் தீயாய்...
எதை உண்ணுவது
எதைக் கொண்டு
ஆற்றுவது?
எத்தனை முயன்றும்
ஏக்கங்களின்
இரைச்சலாய்...
காலந்தோறும்
காயசண்டிகைகள்
ஆபுத்திரனின்
அட்சயப் பாத்திரத்தை
எதிர்பார்த்தே
காத்திருக்கிறார்கள்.....

 - மதுரா

View

மாதாந்திர பரிசு

வத்திராயிருப்பு தெ.சு. கவுதமன்

View

Showing 1 - 20 of 212 ( for page 1 )