logo

படைப்பு 'விருது & அங்கீகாரம்'

Showing 41 - 60 of 454

Year
Award
   

மாதாந்திர பரிசு

  • உமா மகேஸ்வரி பால்ராஜ்

0   76   0  
  • June 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • நிஷா வெங்கட்

0   72   0  
  • June 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • மகாலிங்கம் கணபதி

0   72   0  
  • June 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • அன்புமொழி ராஜேஸ்வரன்

0   75   0  
  • June 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • ஹேமலதா

0   68   0  
  • June 2021

கவிச்சுடர் விருது

  • தெ.சு.கவுதமன்

0   456   0  
  • May 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • தி. ராஜபிரபா

0   112   0  
  • May 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • வீரமணி

0   99   0  
  • May 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • ரீனா ஜெயா

1   97   1  
  • May 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • வினாயக மூர்த்தி

0   103   0  
  • May 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • நல முத்துகருப்பசாமி

0   119   0  
  • May 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • வள்ளி சுப்பையா

0   118   0  
  • May 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • யூசுப் ஜாகிர்

0   94   0  
  • May 2021

கவிச்சுடர் விருது

  • நயினார்

1   695   1  
  • April 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • வில்லியம்ஸ்

0   122   0  
  • April 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • சுரேஷ்குமார் சுப்பிரமணி

0   98   0  
  • April 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • நீரை. பாத்திமா

0   110   0  
  • April 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • லெனின்

0   138   0  
  • April 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • சு.கேசவன்

0   108   0  
  • April 2021

மாதாந்திர பரிசு

  • ப.மதியழகன்

0   109   0  
  • April 2021

மாதாந்திர பரிசு

உமா மகேஸ்வரி பால்ராஜ்

View

மாதாந்திர பரிசு

நிஷா வெங்கட்

View

மாதாந்திர பரிசு

மகாலிங்கம் கணபதி

View

மாதாந்திர பரிசு

அன்புமொழி ராஜேஸ்வரன்

View

கவிச்சுடர் விருது

தெ.சு.கவுதமன்

கவிச்சுடர் தெ.சு.கவுதமன்
...............................

நமது படைப்பு குழுமம் மாதந்தோறும் அளித்துவரும் சிறந்த கவிஞர்களுக்கான "கவிச்சுடர்" விருதினை இந்த மாதம் சிறந்த படைப்பாளியும், கவிஞருமான தெ.சு.கவுதமன் அவர்களுக்கு அளிப்பதில் பெருமைக் கொள்கிறது!

கவிஞர் தெ.சு.கவுதமன் அவர்கள் பிறந்து வளர்ந்ததெல்லாம் விருதுநகர் மாவட்டம் வத்திராயிருப்பு எனும் ஊரென்றாலும். பிழைப்புக்காகச் சென்னைக்கு வந்துவிட்டதால், பத்திரிக்கைகளுக்கு கவிதை, ஜோக்ஸ் எழுதும்போது தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள,  பெயருக்குப்பின்னால் வத்திராயிருப்பு என்று பிறந்தகத்தின் பெயரையும் இணைத்துக்கொண்டவர். அதுவே பின்னர் இலக்கியத் துறையில் 'வத்திராயிருப்பு தெ.சு.கவுதமன்' என்று நிரந்தர பெயராகவே ஆகிவிட்டது!

பி.எஸ்சி., கணிதவியல் படிப்பை சிவகாசி, அய்ய நாடார் ஜானகி அம்மாள் கல்லூரியில் படித்த கவிஞர், கல்லூரியில் படிக்கும்போது ஏற்பட்ட தமிழ் மொழியின் ஆர்வத்தால். தமிழில் கவிதைகள், கட்டுரைகள், சிறுகதைகள் எழுதுவது மட்டுமில்லாமல், நாடகத்தில் நடிப்பது எனப் பல்வேறு கலை நிகழ்ச்சிகளில் ஆர்வத்தோடு செயல்பட்டு, கல்லூரிகளுக்கிடையிலான போட்டிகளில் கலந்துகொண்டு 50க்கும் மேற்பட்ட பரிசுகளை வென்றுள்ளார்! 

பல்கலைக்கழக அளவிலான சிறுகதைப்போட்டியில் தங்கப்பதக்கம் வென்றிருக்கும் கவிஞர்,. ஆனந்த விகடன், குமுதம், குங்குமம், கல்கி போன்ற பல்வேறு இதழ்களிலும் நூற்றுக்கணக்கான கவிதைகள், 500க்கும் மேற்பட்ட நகைச்சுவைத் துணுக்குகள், நகைச்சுவைக் கட்டுரைகள் எனவும் எழுதிக் குவித்துள்ளார்! 

தனது எழுத்தார்வத்துக்கு, தனது அப்பா தந்த ஊக்கமே முதற்காரணமாக அமைந்தது எனச் சொல்லும் கவிஞர்
கல்லூரிப்படிப்பு முடிந்தவுடன், சென்னை மீது ஏற்பட்ட மோகத்தால் வேலை தேடிச் சென்னைக்கு வந்து,  மிகக்குறைந்த வருமானத்தில் ஸ்கிரீன் பிரிண்டிங் தொழிலில் உதவியாளராகச் சேர்ந்து, அதன்பின் சேல்ஸ்மேன், பில் கலெக்சன், வினைல் பிரிண்டிங் கம்ப்யூட்டர் டிசைனர், டிடிபி ஆபரேட்டர், கிராபிக் டிசைனர், 2டி அனிமேட்டர், விஷூவலைசர், ஸ்க்ரிப்ட் ரைட்டர் எனப் பல்வேறு துறைகளில், பொறுப்புக்களிலும் பணியாற்றியுள்ளார். இது மட்டும் இல்லாமல் ஆதித்யா தொலைக்காட்சியில் "மாமோய் நீங்க எங்க இருக்கீங்க?" உள்ளிட்ட சில நிகழ்ச்சிகளில் காமெடி ஸ்க்ரிப்ட் ரைட்டராக பணியாற்றியதுடன்,  திரைத்துறையில், 'கள்ளத்துப்பாக்கி' உள்ளிட்ட சில படங்களில் பாடல்களும் 
எழுதியுள்ளார்.

"அங்கூ அங்கூ", "நான் பச்சை விளக்குக்காரி", "பால்ய வீதி", "மெல்லின தேசம்" “ஆச்சி வீட்டுத்தெரு” “ஆன்ட்டெனா பரம்பரை’ ஆகிய 6 தொகுப்புகளை வெளியிட்டுள்ள கவிஞர், தனது கவிதைத்தொகுப்புகளுக்காக கம்பம், பாரதி கலை இலக்கியப்பேரவை சார்பாக இரண்டு முறை முதல் பரிசையும். தேனி, முற்போக்கு கலை இலக்கியப் பன்முக மேடை சார்பாக மூன்று முறை விருதுகளையும், கவிதை உறவு அமைப்பின் விருதையும் பெற்றிருக்கும் கவிஞரின் கவிதைகள், அவர் பயின்ற அய்ய நாடார் ஜானகி அம்மாள் கல்லூரியின் தமிழ்ப் பாடத்திட்டத்திலும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது என்பது மிகவும் சிறப்பு!

அவரது கவிதைகள் அனைத்தும்,  தினசரி உலகின் நிகழ்வுகளைப் பிரதிபலிப்பதாகவே இருக்கும், அனைத்திலும் ஏதாவது ஒரு செய்தியைத் தொட்டே நகரும். . நிலா, மழை, வெயில், நிழல் போன்றவை குறித்து நிறைய கவிதைகள் எழுதியுள்ள கவிஞர்... பால்ய நினைவுகள், முற்போக்கு சிந்தனை, உயிர்நேயம், சமூக முன்னேற்றம் குறித்த கவிதைகளையும் நிறையவே எழுதி வருகிறார். 

பத்திரிக்கைத்துறை மீதுள்ள ஆர்வத்தால் இத்துறைக்குள்ளும் நுழைந்து, ஆனந்த விகடன் இதழில் நிருபராகவும் பணியாற்றிய கவிஞர். மேலும், குமுதம் சினேகிதி, கல்கி, புதிய தலைமுறை, பாவையர் மலர் போன்ற பல்வேறு இதழ்களில் ஃப்ரீலான்சராக பயணித்து கட்டுரைகள் நிறைய எழுதியிருக்கிறார். தற்போது நக்கீரன் இதழில் உதவி ஆசிரியராகவும் பணியாற்றிவருகிறார். 

முகநூலில், படைப்பு குழுமத்தை மிகவும் ஆர்வத்தோடு தொடர்ந்து நேசித்து எழுதிவரும் கவிஞர்,. இப்போது நமது படைப்பின் உயரிய விருதான கவிச்சுடர் விருதினையும் பெறுகிறார்...

இனிய வாழ்த்துகள் கவிச்சுடரே!

கவிஞரின் படைப்புகளுக்குள் நுழைவோம் வாருங்கள்:


------------------------------

வீடு என்பது ஒவ்வொருவரின் உணர்வுகள் சம்பந்தமானது! தனது கனவில் வந்த கூரை வீட்டின் அழகியலை அங்கு உடன் வசித்த கோழிகளுடன் பரிமாறிக் கொள்ளும் கவிஞர் அங்கு ஒரு பெரு மழையின் போது அவர்களை பக்குவமாக வெளியேற்றிவிட்டு வீடு இடிந்து விழுந்ததை நன்றியுடன் குறிப்பிடும் அதே வேளை , இப்போது கான்கீரிட் வீட்டில் இருந்தாலும் அடிக்கடி பெரும் வெள்ளம் வரும் போதெல்லாம் இதே கருணையை அதனிடம் எதிர் பார்ப்பதாக நெகிழ்கிறார்! இதோ அந்தக் கவிதை....


நேற்றென் கனவில்
நெடுநாட்களுக்குப்பின் வந்தது
எங்கள் பழைய கூரை வீடு...
வீடு முழுக்க 
ஒருநாள் முன்பாக முட்டையுடைத்த
கோழிக்கோழிகள்
எண்ணிப்பார்த்ததில்
இருபதுக்கு மேலிருக்கும்...
மூன்று தாய்க்கோழிகள்
அனைத்தையும் புகைப்படமெடுத்தபின்
கொஞ்சம் இரையள்ளி வீசிவிட்டு
அங்கிருந்து வெளியேறுகிறேன்
அதேச்கனவில்
அந்த பெருமழை நாள் வந்தது
வீட்டை வெள்ளமும் சூழ்கிறது
தண்ணீரில் தத்தளிக்கும் குஞ்சுகளை
ஒவ்வொன்றாய் மீட்டெடுக்கிறேன்
கோழிகளையும் தூக்கிக்கொண்டு
பத்திரமாய் வெளியேறியபின்
வீடு இடிந்து வீழ்கிறது...
முன்னொரு நாள் நள்ளிரவில்
வெள்ளம் வந்ததென 
அடித்தெழுப்பிய அப்பாவுக்கும்
இதே குறைந்தபட்ச
கருணையைத்தான் காட்டியது...
கான்க்ரீட்டுக்கு மாறிவிட்ட
இப்போதும்கூட
வெள்ள அறிவிப்பு வரும்போதெல்லாம்
அதே கருணையை வேண்டுகிறேன்
இன்னும் வாழும் குடிசைகளுக்காக...
------------------------
பெயர் என்பது ஒரு அடையாளத்தின் குறி என்றாலும், சில குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரை சில குறிப்பிட்ட சமூகத்தினர் தாழ்வுப் படுத்தி அழைக்கவே பயன் பட்டது என்பதுதான் நிதர்சன உண்மை! ' பெயர் என்பது பெயர் மட்டுமல்ல, வளைந்து வளைந்து கூனலான பரம்பரை அடிமைத்தனத்தின் அடையாளம்' என்று குறிப்பிடும் கவிஞர் இப்போது அந்த நிலையை மாற்ற என்ன பாடுபட வேண்டி இருந்தது என்பதை இந்தக் கவிதையில் நுட்பமாக பேசியுள்ளார்!


"ஏ கரும்பா"
”இங்க வாடா கரும்பா”
வயதில் குறைந்த சின்ன முதலாளிகளும்
முதலாளி முடுக்கோடு அழைக்கையில்
பணிவோடு சேவகம் செய்தது
எங்கப்பனோட பெயர்...
எனக்கு வைத்த காத்தமுத்துவும்
"ஏலே காத்தமுத்து"
"ஏப்பா காத்தமுத்து"
இப்படித்தான் ஆகிப்போனது...
வெறும் பெயர் தானே என்கிறீர்கள்
இல்லையில்லை
வளைந்து வளைந்தே கூனலான
பரம்பரை அடிமைத்தனத்தின்
அடையாளம் அது
மச்சம்போல் ஒட்டிக்கொண்டதை
பிய்த்தெறிவதற்கு
தொலைதூர ஊருக்கு ஓடினேன்
பஞ்சாலை, பனியன் பேக்டரியென
ஏதேதோ வேலையில் சேர்ந்து
அங்கேயே ஒருத்தியை கட்டிக்கொண்டு
செட்டிலாகி பல காலம் கழித்தே
எட்டிப்பார்த்தேன் பிறந்த ஊரை...
"ஏலே காத்தமுத்து ஆளே மாறிட்ட"
"ஒம்பையனா இது?"
"என்னலே பேரு?"
"என்னது பிடல் செகுவேராவா?"
"வாய்க்குள்ளயே நுழையமாட்டிங்குதுலே"
மனதுக்குள் மகிழ்வோடு
"வர்றேன் மொதலாளி"
விடைபெற்றேன் நிறைவோடு
ஆம், பெயரென்பது வெறும் பெயரல்ல...
-------------------------------

ஒரு கதையாடலை ஒரு கவிதையில் சொல்வதென்பது சாதாரண விடயமில்லை! ஊரில் குழிப் பணியாரம் விற்கும் பாட்டியை நினைவுக் கூறும் கவிஞர், இப்போது நாகரீகம் என்றப் பெயரில் கூரைகள் கட்டிடடங்களாக மாறிவிட்டப் பிறகு விடியல் கூட மறந்து போன சோகத்தை பதிவு செய்கிறார்... இதனிடையே அழகான ஒரு காதலும் ஒளிந்திருக்கிறது பணியாரப் பாட்டியிடம்!


புகையும் விறகடுப்பை விசிறிவிட்டு
இரும்புச்சட்டியில் ஆப்ப மாவூற்றி 
அத்தனை லாகவமாய் சுழற்றி 
வட்டம் விரிவு செய்யும் பாட்டியை
ஆச்சர்யத்தோடு பார்த்த விடியல்...
பணியாரச்சட்டியின் குழிகளுக்குள்
மாவூற்றி நிரப்பி
பதமாய் சிணுக்கரியால் புரட்டி
கொடுத்த எட்டணாவுக்கு
கை நிறைய அள்ளித்தந்த பாட்டி
வாழ்ந்த வீட்டை இடித்துக்கட்டியாச்சு
இப்போதெல்லாம் 
நாலணா, எட்டணா தொலைஞ்சுபோச்சு
விறகடுப்பு குறைஞ்சுபோச்சு
இரவு நெடுநேரம் விழித்தலால்
விடிகாலை முழிப்பதே மறந்துபோச்சு
எப்பவாவது வீட்டில் செய்யும்
பணியாரத்தைக் காணும்போதெல்லாம்
அந்த பாட்டி நினைவில் வந்து செல்வார்
"ஒங்க தாத்தாவுக்கு எப்படியிருக்கு?" என
அவள் தெனமும் விசாரிப்பதன் பின்னால்
ஏதேனும் கதையிருக்கலாமென்று
இப்போதுதான் யோசிக்கத்தோணுது...
-----------------------------
எந்த வித வசதியையும் அனுபவிக்காத ஒருவரின் இறுதியாத்திரையை தாமதம் செய்ய சொல்கிறார் கவிஞர்! காரணம் கேட்டால், ' வியர்க்க வியர்க்க உழைத்தவர் எரிக்கப் படும் முன்பாவது கொஞ்ச நேரம் அந்தக் குளிர்ப் பதன சவப் பெட்டியில் ஓய்வெடுக்கட்டும்! ' என்கிறார்!



இன்னும் சற்று நேரம் அழுங்கள்...
முடிந்தவரை 
அவரின் இறுதியாத்திரையை 
தாமதப்படுத்துங்கள்
காலம் முழுவதும்
வியர்த்துக்கொட்டியே வாழ்ந்தவர்
எரிக்கப்படும் முன்னராவது
ஓய்வெடுத்துச் செல்லட்டும்
குளிர் சாதன வாடகை வீட்டினுள்...
----------------------------



அம்மாவின் மரணத்தை பலரும் பலவிதங்களில் எழுதியிருந்தாலும், கவிஞரின் இந்த சொல்லாடல் கவிதைக்குப் புதிது! இங்கு கவிதை அம்மாவுடன் வாழ்கிறது!

விடியுமுன் விழித்தெழுந்து
வாசல் பெருக்கித் தெளித்து
கோலமிட்டு முடித்து
பால் வாங்கி வர
பாலைக் காய்ச்சி வைக்க
குடி தண்ணீர் பிடிக்க
கோவிலுக்குச் செல்ல என
அடுத்தடுத்த வேலைகளை
உருவாக்கியபடியேயிருப்பார் அம்மா...
வெயில் சிந்தி வலம் வருவதைத்தவிர
வேறெந்த வேலையுமில்லா
சோம்பல் சூரியன்
ஒருநாளும் 
அம்மாவுக்கு முன் விழித்ததில்லை...
இப்போது
ஒரு போட்டியாளர் குறைந்தது
தெரிந்திருக்குமாவெனத் தெரியவில்லை...
---------------------------



நகர வாசிகளுக்கு, கிராமத்து ஆட்களின் நகர மிரட்சிகளைக் கண்டால் நக்கலும் நையாண்டித்தனமும் கொப்பளிப்பதைக் கண்கூடாகாவே காணலாம்! அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு சாட்டையைச் சொடுக்கி அடிக்கும் கவிதைதான் இந்த கவிதை!


பெருவணிக வளாகத்தின் எஸ்கலேட்டரில்
யாரோவொரு கிராமத்துப்பெண்மணி
கால் வைக்கத் தயங்குவதை
நித்தமும் கவனிக்கலாம்...
சும்மாட்டில் பெரும்பாரம் ஏற்றி
தெருத்தெருவாக
விற்றுத் திரிபவர்தான்
கருக்கரிவாளோடு
சரசரவெனக்
கீரையறுக்கத் தெரிந்தவர் தான்
சேற்றுக்குள் தடுமாறாமல்
குனிந்து நிமிர்ந்து
நாற்று நடத் தெரிந்தவர்தான்
ஆம்
எஸ்கலேட்டர் எகத்தாளம் கண்டு
குறைத்து எடைபோட்டிட வேண்டாம்...
-----------------------------


மெல்லப் போ என்றோ
வேகமாகப் போ என்றோ
ஒரு நாளும் சொன்னதில்லை
எனக்கொரு கரம் கொடுத்து
உடன் நடக்க 
ஒருபோதும் 
சாக்குபோக்குச் சொன்னதில்லை...

சுடுவெயிலில் சென்றாலும் 
குடை வேண்டியதில்லை
காலணி தேடியதில்லை
புழுதியில் அலைந்தாலும்
புலம்பியதில்லை ஒருநாளும்...

உடன் இன்னொரு நிழலை
அழைத்துச் சென்றாலும்
அணைத்துச் சென்றாலும்
மறுப்பேதுமின்றி
பொறாமைகொள்ளாது
புரிதலோடு அதனோடும் சினேகமாகும்...

தனிமை என்பதே வந்ததில்லை
முதுமையைக் காட்டியதில்லை
பல காலமாய்
படுத்தபடுக்கையானாலும்கூட
சாம்பலாகும்வரை
எனை விட்டு விலகுவதாயில்லை...
---------------------------


சட்டெனப் பால்யத்துக்குச்சென்று
நினைவுகளில் விடுபட்டுப்போன
மகிழ்ச்சியான கணங்களை
சேகரிக்கத் தூண்டுது மனது...
சரிசெய்யப்படாமல் போன
சரிசெய்திருக்கக்கூடிய 
பிழைகளைக் களையத்தூண்டுது...
செங்கல் சதுரங்களின்மேல்
கொட்டிய சுடுநெற்குவியலில்
கால்களைப் புதைத்தபடி
பணியாரத்தை ஆறவைத்து
ஆற அமரச்சுவைத்த நொடிகளை
நீட்டித்திருக்க நினைக்குது...
இன்னமும்கூட
ஓடிப்பிடித்து விளையாடிய
கால்களும் கரங்களும் 
இங்கேதான் இருக்கின்றன
களங்கள்தான் மாறிவிட்டன...
வில்லு வண்டித் தடங்களும்
மாட்டுச்சாண வாசமும்
கோலிக்குண்டு விளையாடிய
புழுதிக்குள் அந்த குழிகளும்
மண்மூடிப்போனாலும்
மக்குவதில்லை நினைவுகள்...
மக்காத குப்பைகள்
பூமிக்கு பாரம்
பாரமான மனதுக்கோ ஆறுதலாய்
மக்காத நினைவுகள்...
---------------------------


சில ஆண்டுகளுக்குமுன்போடப்பட்ட
வீட்டு மனை லே-அவுட்டில்
பலரும் குடியேறிவிட்டார்கள்
கோவில், சர்ச், மசூதியோடு
கடைகளும் பெருகிவிட்டன
பேருந்துகளும் நின்று செல்கின்றன
சாலையோரத்தில் நட்ட மரக்கன்றுகள்
குறுமரமாகிப் பூக்கத் தொடங்கிவிட்டன
இதோ இப்போது
தூக்கிட்டுத் தற்கொலையான ஒருவரின் 
இறுதி ஊர்வலம்
இச்சாலைவழியே செல்கிறது
வெகுவிரைவில்
ஏதோவொரு மரத்தில் கண்டதாக
பேய்க்கதையொன்றும் உலவக்கூடும்...
---------------------------

கொரானாவோடு மெல்ல பழகக் கற்றுக் கொண்டோம்! வாழ மட்டுமல்ல சாகவும்தான் என்பதை மெல்லிய வருத்தத்துடன் பதிவு செய்கிறது இந்த கவிதை! சமரசம் உலாவுமிடத்தில் பேதமின்றி போய் கொண்டிருக்கும் வலியைப் பற்றிய கவிதை!


நிறைந்து திணறிக்கொண்டிருக்கும்
இந்திய மருத்துவமனைகளென
ஆழ்ந்த இரங்கல்களால்
நித்தம் பிதுங்கியபடி முகநூல்...

ஜெய்ஸ்ரீராமென்று சண்டையிட்டவர்
இலக்கியவாதிகளை
உரித்துத் தொங்கப்போட்டவர்
அரசின் அநியாயத்தை
ஆதாரங்களோடு அலசியவர்
நாள் தவறாமல்
காலை வணக்கமிட்டவரென
வித்தியாசமில்லாமல்
அடைக்கலமாகிறார்கள்
ஆழ்ந்த இரங்கல் பட்டியலில்...

நண்பர்களும்
நண்பர்களின் நண்பர்களும்
ஏதோவொரு 
இரங்கல்செய்தியைப் பகிர்ந்தபடி
அவ்வப்போது பிரபலங்களும்
எப்போதாவது 
நண்பர்களே அச்செய்தியாக...

ஒரு வாரம் 
ஒருவரைக் காணவில்லையென்றால்
தனித்திருக்கக்கூடுமென்று
தீர்மானத்துக்கு வரும் மனது
அடுத்த வாரமும் தொடர்ந்தால் மட்டும்
தேடத் தொடங்கும்
சற்றே தவிப்புடன்...

இப்போதெல்லாம்
பிரேக்கிங் நியூசுக்குப் பழகிப்போன
தொலைக்காட்சி நேயரைப்போல்
மனம் பழகிப்போனது
இரங்கல் செய்திகளுக்கு...
ஆம்
கொரோனாவுடன்
வாழப் பழகுவதென்பது
வாழ மட்டுமே பழகுவதல்ல...
-----------------------------
வாழ்வியல்களோடும் சமூகத்தோடும் உறவாடும் கவிஞரின் மற்றும் சில கவிதைகள்:

ஒரு ஊர்ல 
ஒரு ராஜா இருந்தாராம்ம்ம்ம்...
ராஜான்னா?
ரொம்ப வசதியானவர்...
நாட்டுக்கே ராஜா...
அவரிடம் 
தனி விமானம் இருக்குமா?
அதில்லை
ஆனால் குதிரை வண்டி உண்டு...
கோட்டு சூட்டெல்லாம் உண்டா?
அதெல்லாமில்லை
ஆனால் பெரிய மாளிகையுண்டு
அங்க ஏ.சி., ஸ்மார்ட் டி.வி. உண்டா?
அதெல்லாமில்லை
ஆனால் அரசவை உண்டு
கன்னிகள் நடனமும் நடப்பதுண்டு...
அரசவையில் கணினிகள் உண்டா?
அதில்லை... ஆனா...
இனி இப்படிச் சொல்லுங்கள்
ஒரு ஊர்ல ஒரு சாதாரண ராஜா...
இனி எப்படித் தொடர்வார்
பேரனிடம் இக்கதையை...
---------------------


நமக்குள் இந்த இடைவெளி 
தேவையானதாயிருக்கிறது
இந்த வலி 
புரிதலோடிருக்கிறது
அசை போட
போதுமானதாயிருக்கிறது
இப்போதுதான்
பக்கம் வரத் தூண்டுகிறது...
---------------------------


சிற்றிதழ் தந்தாய் நீ
இன்னமும்
வாசித்து முடியவில்லை...
---------------------------


யாரோ நம்மை 
கவனிக்கிறார்களென்பது
பின்தொடர்கிறார்களென்பது
எவ்வளவு இதம் தெரியுமா?
யாருமற்ற எனக்கென இருக்கும்
ஒற்றை நிலவை
எனக்குப் பிடித்துப்போக
வேறு காரணமும் தேவையோ?
---------------------------


பிறப்பையும், மரணித்தலையும்
நமக்குப் பழக்குவதற்காகவே
தினமும் வந்துசெல்லும் நிலா...
---------------------------


கனவுக்கன்னியை
அழைத்துச்செல்வதில்லை
விடிகாலை நடைப்பயிற்சிக்கு...
---------------------------


எந்த மழைத்துளியிலும்
உபயம் எழுதியதில்லை
மேகங்கள்...
---------------------------


அட்சயபாத்திரமென்பது வேறொன்றுமில்லை
எத்தனைமுறை திருடினாலும்
சில்லறைகளோடு தொங்கவிடப்படும்
அப்பாவின் சட்டைப்பை... 
---------------------------


வேறெந்த பணியும் அறிந்ததில்லை
வயல்வெளியைக் காவல்காத்த
சோளக்காட்டுப் பொம்மைகள்
ஊருக்குள் வந்தாலும்
புதுக்கட்டுமானத்தில்
காவலுக்குத் தொங்கியபடி...
---------------------------


திருமண வீட்டில்
முப்பது பேர்களுக்கு மட்டுமே அனுமதி
வேலையில்லாத்திண்டாட்டத்தில்
முப்பத்திமுக்கோடி தேவர்கள்...
---------------------------

சிறு புன்னகையை மட்டுமே
கை மாற்ற முடிகிறது
மாதக்கடைசியில் ஏந்தும் கரத்தில்...
---------------------------
நல்லவேளை நிலா வந்தது
முன் தயாரிப்பில்லா சந்திப்பில்
நம்மைத் தவிர 
வேறொன்றை பேசிக்கொள்ள...
முன்பெல்லாம் 
இதே நிலவை 
நாம் கண்டுகொண்டதில்லை
என்பதையும் சொல்லியாக வேண்டும்...
---------------------------


வான் மேகங்களை வாரியெடுத்து
வண்ணங்கள் பூசி
பாலிதீனில் அடைத்து 
சரங்கோர்த்து 
பஞ்சு மிட்டாயெனக்கூவி
விற்றபடி வலம் வருகிறார்
மழலையர் மனங்கவர்வதால்
பிஞ்சு மிட்டாயெனவும் கூவலாம்...
---------------------------
தந்தை மரணித்தது புரியாமல்
துக்க வீட்டில்
விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்
குழந்தையைப்போல
மலர்ந்த முகத்தோடு 
இறுதி ஊர்வலப் பாதை நெடுக
உதிர்த்துவிட்ட மலர்கள்...
---------------------------


விலையேற ஏற
சமூக இடைவெளியை அதிகரிக்கும்
சரத்திலுள்ள மலர்கள்...
-------------------------

View

மாதாந்திர பரிசு

தி. ராஜபிரபா

View

மாதாந்திர பரிசு

வினாயக மூர்த்தி

View

மாதாந்திர பரிசு

நல முத்துகருப்பசாமி

View

மாதாந்திர பரிசு

வள்ளி சுப்பையா

View

மாதாந்திர பரிசு

யூசுப் ஜாகிர்

View

கவிச்சுடர் விருது

நயினார்

கவிச்சுடர் நயினார்
.
தன் குழந்தையிடம்
கேட்கும் தாயைப்போல..
தரையிறங்காத பறவைகளிடம்
தீனியை காட்டியே
முத்தம் பெறுகிறது..பூமி
---
என்றோ விழுந்த
மழைத்துளிகளைத் தான்
கயிறு கட்டி தூக்குகிறார்கள்.

கிணறு.

அழகியலை முத்தமிட்டு மிளிரும் இந்தக் கவிதைகளை எழுதியவர் கவிஞர் நயினார் அவர்கள்.

இந்த மாதத்திற்கான படைப்பு குழுமத்தின் கவிச்சுடர் விருதை சொல்லழகர் கவிஞர் நயினார் பெறுகிறார் என்பதை மகிழ்வுடன் அறிவிக்கிறோம்.

படைப்பு குழுமம் ஆரம்பித்த ஆண்டிலிருந்து உறுப்பினராக இருக்கும் இவரின் முழுப்பெயர் முகமது நயினார்.
இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தை பூர்வீகமாக கொண்ட இவர் பிறந்ததிலிருந்து சென்னை வேளச்சேரியில் வசித்து வருகிறார்.
சிறுவயது முதல் கதை கவிதை ஓவியங்களில் நாட்டமுடைய இவர்..1989 முதல் 1991வரை சாவி,குமுதம்,பாக்யா,
தினகரன்,போன்ற பத்திரிக்கைகளில் பதினைந்திற்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகளை அன்புத்தம்பி நயினார் என்ற பெயரில் எழுதியிருக்கிறார்.
திரைப்பட இயக்குனராக பாடலாசிரியராக வரவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் முயற்சித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில் குடும்ப சூழ்நிலையால் 21 வயதில் வெளிநாடு சென்றிருக்கிறார்.
பதிமூன்று வருடங்கள் சவுதியில் வேலை பார்த்திருக்கிறார்.
2016 ல் "மூக்குத்தி அம்மன்" திரைப்பட இயக்குநர் N.J.சரவணனிடம் துணை இயக்குநராக "பட்ற" படத்தில் பணியாற்றியதோடு அந்த படத்தில் பாடலும் எழுதியிருக்கிறார்.
தொடர்ந்து இன்னும் வெளிவராத மற்றொரு படத்திற்கும் பாடல் எழுதியிருக்கிறார்.
திரைப்படத்துறையில் இருந்து கொண்டே கால் டாக்சியும் ஓட்டி வருகிறார்.
தன் வாழ்நாளில் இதுவரை பனிரெண்டு லட்சம் கி.மீ வாகனம் ஓட்டியிருப்பதாக சொல்லும் இவர் குடும்ப சூழலால் மேல்நிலைப் பள்ளியோடு படிப்பை முடித்துக்கொண்டவர்.
இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் படைப்பின் மாதாந்திர சிறப்பு பரிசு பெற்றிருக்கிறார்.
படைப்பாளிகளை ஊக்குவிக்கும் படைப்பு கல்வெட்டில் இவரது கவிதைகளும் அவ்வபோது இடம் பெறுகிறது.
சரளமாக ஐந்து மொழி பேசும் இவரின் கவிதை மொழி சாமானியருக்கும் புரியும் படியாக எளிய நடையில் இருக்கும் என்பது சிறப்பாகும்.

இனி கவிஞரின் சில கவிதைகள் காண்போம்:

---
நீர்வீழ்ச்சியின்  அழகும், பயனுறும் இவரது சொல்லழகால் குளுமையாகிறது!
.*
மலையழகியின்..
விலகாத மாராப்பாய்
இந்த வெள்ளை துப்பட்டாவில்
தலை துவட்ட..
மக்களுக்குள் போட்டா போட்டி.

குற்றாலம்.
🎶🎶🎶🎶🎶🎶
மழையின் பயணத்தை வேறு யாரும் இவ்வளவு அழகான சொல்லாடலால் எழுதியிருப்பார்களா என்பது அய்யமே!
*
எல்லாவற்றையும்
கழுவி சுத்தம் செய்துவிட்டு
பாவம் அது..
சாக்கடையில் விழுந்துவிட்டது.

மழைத்துளி.
---
முரணழகில் இதம் சேர்ந்த குளிர், கவிஞரின் மொழியழகை செம்மை செய்கிறது....
*
தேநீரின் சூட்டை
மெல்ல மெல்ல பருகி
கொண்டிருக்கிறது..
பனி.
---
இப்படியான சிந்தனை ஒன்றிலொன்றாய் ஒன்றி அதன் வலியுணரும் போதே வெளிப்படும்...சிறந்த சிந்தனை....
*
கைகள் இல்லையே
என நாய்கள்..
கவலைப் படுவதெல்லாம்
மனிதன்..
கல்லை எடுக்கும்போதுதான்.
---
ஒரு கவிதையின் பயணம் சில குறியீட்டால் சிறப்புறும்... இந்த கவிதையும் அப்படித்தான்! நத்தையின் குறியீடு...ஒரு எளியவனின் குறியீடாகவே இங்கு காண முடிகிறது. காகம் என்ற குறியீடு பரிதாபத்தை பார்ப்பது மட்டும் இல்லை... அது அதனை உணவாக்கிக் கொள்ள காத்திருக்கும் தருணமாகவும் அமர்ந்திருக்க... நடைபாதைவாசி அப்படியே எப்போதும் போல் இப்போதும் இருக்கிறான்! அருமையான கவிதை!
*

முன்பணம்
வாடகை
மின்கட்டனம்
வரி
முகவரி
இடி
மின்னல்
காற்று
மழை
இப்படி எந்த
கவலையுமின்றி
செல்லும்..
நத்தையாரை
பொறாமையோடு
பார்த்தது..
மரத்தின் மேலிருந்த
காகம் மட்டுமல்ல..
மழைக்கு ஒதுங்கிய
நடைபாதை வாசிகளும்தான்.
---
மருதாணியின் வாழ்க்கை பறிக்கப் பட்டதிலிருந்து எத்தனை துயரம்! அவற்றையெல்லாம் துடைத்துவிடுகிறது  கைகளில் சிவந்து ஒரு அழகியலைப் பெறும் போது! வாழ்க்கையும் அப்படித்தானே!
*

செடியிலிருந்து
பறிக்கும்போது வாடியது
அரைத்து குழைத்தபோது
துடித்தது..
கிண்ணத்தில்
வைத்தபோது குழம்பியது..
கழுவியபோது
கண்ணீரோடு விடைபெற்றது.
உங்கள் பார்வைக்கு
வந்ததிலிருந்து
சோகமே பிரதானமாய்
பொழுதை கழித்திருந்தாலும்..

உங்கள் உள்ளங்கையில்
வைத்து அதை தாங்கிய..

அந்த சில மணி நேரத்தை மட்டும்
மகிழ்ந்து..
சிரிப்பாய்..சிவப்பாய்..
வாழ்ந்ததாக
பதிவு செய்து போயிருக்கிறது.

மருதாணி.

---
ஒரு ஞான வெளிப்பாடலாய் கவிஞர் மரத்தை படிமமாக்கி பாடும் கவிதை! எதைத் தின்றால் பித்தம் தீரும்? எதைத் திறந்தால் காற்று வரும்? உலக வாழ்க்கை உண்மையின் மீதுதான் உட்கார்ந்திருக்கிறதா? அப்படியென்றால் மரணம் ஏன்?
*
மண்ணுக்கடியில்
மூச்சுத் தினறிக் கொண்டிருந்தாலும்
சுத்தமான காற்றை
பிரசவித்துக் கொண்டே
இருக்கிறது மரம்.
இது வெட்டப்படும்போது
பிரிந்து விடுகிறது நிழல்.
பறந்து விடுகிறது பறவைகள்.
ஆக்ரமித்த ஆறறிவுமட்டும்
அதன் பிணத்தை
வைத்துக்கொண்டு..
கதவு திறந்தால்
காற்று வருமென்று
சொல்லி திரிகிறது.
---
நடைபாதை வாசிகளின் இருட்டை வெளிச்சமாக்கும் கவிதை நயினாரின் சொல்லழகில் சிந்திக்க வைக்கிறது!
*
நடைபாதை..
உறுதியில்லா பாதுகாப்பு
என்பதாலோ என்னவோ
இரவின் அமைதியில்
உழைப்பு..
உறங்கி கொண்டிருப்பதை
வெளிச்சம் மட்டும்..
அச்சத்தோடு
பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
---
அடையாளம்! உண்மையின் பிரதியா? அல்லது முகமூடியா? ஆட்சிக்கு வருகிறவன் தவறுகளே செய்தாலும் தேச பக்தனாகவே அவனை அடையாளம் செய்கிறது சமூகம்! சாட்டையான கவிதை!
*
மாறுவேட போட்டிக்கு..
திருடனைப் போல
வேடமிட்டு வந்தவனை
எல்லோரும் பாவமாக
பார்த்ததின் விளைவு..
திருடனின் அடையாளம்
மாறிவிட்டதோ என
யோசித்தவன்..
சட்டென வேடத்தை கலைத்து
தனக்கு கொடுக்கப்பட்ட
நேரத்தில்..
அழுத்தம் திருத்தமாக
தன் வாய்க்கு வந்த பொய்களை சத்தமாக சொல்லத் தொடங்கினான்.
வியப்பு என்னவென்றால்..
பலத்த கரகோசத்திற்கு இடையில்
தேசபக்தராக..
முதல் பரிசை பெற்றான்.
---
குழந்தைப் பேறு இல்லாதவளின் நிலையை இப்படித்தான் சொல்ல முடியும்....
*
குழந்தைகள்கூட
பொம்மைகளுக்கு
தாயாகிவிடுவதுண்டு.
குழந்தைகளுக்கு
பொம்மையாகவே
வாழ்ந்துவிடத் துடிக்கும்
அந்த தாயாகாத பெண்ணுக்குத்தான்
தனக்கென்று குழந்தையாக..
ஒரு பொம்மைகூட
கிடைப்பதில்லை.
---
உழவனுக்கான அங்கீகாரத்தை அவனை கவிஞனாக்கி அழகுப் பார்ப்பதைத் தவிர .... ஒரு கவிஞனால் வேறு  என்ன செய்ய முடியும்!
*

தனித்தனியாக விழுந்த மழைத்துளிகளை
கோர்த்து மாலையாக்கி..
மண்ணுக்கு சூட்டி
அழகு பார்த்து..
மகரந்த சேர்க்கைக்கு
மனு கொடுத்து..
கருத்தரித்த காதலை
உச்சி முகர்ந்து..
தாய்மையோடு தாலாட்டி
தந்தையாக சீராட்டி..
நாம் வயிறு நிறைய
இந்த புவியின் மீது..
கவிதை எழுதும்
உழவனைவிட..
மண்ணுக்கும்
விண்ணுக்குமான உறவை
வேறு யார் ரசிக்க முடியும்.
---
ஒரு கவிஞனின் பாடுபொருள் இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எந்த நியதியும் கிடையாது! அவன் எதைக் கண்டாலும் பித்தாகி மோன நிலைக்கு சென்றுவிடுவான்.... நமது கவிச்சுடர் நயினார் அவர்களும் அபாடியாகத்தான் சொற்களை கையாள்கிறார்! கவிஞரின் மற்றும் சில கவிதைகளை நீங்களும் வாசித்து அனுபவியுங்கள் :
*

ஒரு கொலை மிரட்டலுக்கு
ஒத்திகை பார்க்கிறதோ

தன் ஆயுதத்தை
பரிசோதனை செய்கிறதோ

குத்தாட்டம் போட
கூத்து கட்டுகிறதோ

நீண்ட நேரமாக
சுவற்றில் அமர்ந்திருக்கிறது கொசு

ஒருவேளை..

குடிகாரனுக்கு முத்தம் கொடுத்த
போதையாக இருக்குமோ..
---
நீயும் நானும்..
அருகருகே தான் இருக்கிறோம்.
நம்மை திறக்கும்
சாவி மட்டும்..
கணவன் மனைவியென்று
யார் கையிலோ இருக்கிறது.
பூட்டிய மனதை..
இழுத்துப் பார்க்கும்
முயற்சியில்..
காதல் இன்னும்
வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது.
உடைத்து திறக்க
மனமில்லாத
கலாச்சார பண்பை போல..
---
தனியாக..
மேய்ந்துகொண்டிருந்தது நிலா.
பசிக்கும்போது..
ஒன்றிண்டு நட்சத்திரங்களை
பிடிங்கி தின்றது.
மேகத்தில் இறங்கி
அவ்வபோது
குளித்துவிட்டும் வந்தது.
கடலில் முகம் பார்த்து
ஒப்பனை செய்தது.
நதி மெலிந்து
சாலை பெருத்ததையும்
வனம் சுருங்கி
ஊர் விரிந்ததையும்
ஆக்ரமிப்பின்
அணிவகுப்பாய்..
ஆதம் கடித்த எச்சில் கனி
விதைகளாவதை
விந்தையாகவே நினைத்து..
பங்காளி பூமியைப் பார்த்து
எகத்தாளமாய் சிரித்தது.
வாரிசு இல்லா
தலைவன் தானென..
அதில் கர்வம் தெரிந்தது.
---
சடங்கான மகளுக்கு
தெரியாமல்..
அர்த்தசாமத்தில்
கணவனின் நெருக்கத்தில்
இருந்தவளை..
ரவிக்கை சரி செய்து
தள்ளிப் படுக்கச் சொல்லும்..
கட்டளையாக இருக்கலாம்.

அசைபோடும் தாய்ப்பசுவிடம்
பால் குடிக்கும் கன்றுக்கு
போதுமென்ற
குழந்தையின் பசி
வேண்டுகோளாக இருக்கலாம்.

கதவு திறந்து
கோலம் போட வரும்
கனகாவின் காதலனை
வரச் சொல்லும்
காதல்..
கீதமாக இருக்கலாம்

கலப்பயே ஆயுதமாக கொண்ட
கந்தசாமியை
கழனி அழைக்கிறதென்ற
பன்னாட்டு தரகரின்
எகத்தாளச்
சிரிப்பாக இருக்கலாம்.

காத்திருக்கும் குடங்களின்
காவலுக்கு செல்ல..
பெண்டுகளை எழுப்பும்
தமிழகத்து..
தாகமாக இருக்கலாம்.

வெட்டவெளியில்..
அவசரத்திற்கு வந்த
பெண்களை
அவசியத்திற்கு
எழுந்திருக்க சொல்லும்
தேசத்தின்..
ஓலமாகவும் இருக்கலாம்.

அதிகாலைப் பொழுதில்
எவருமற்ற இடத்திலும்
ஒலியெழுப்பியே..
விரையும்..அந்த இரயில்.
---
அங்கு இளைப்பாற வந்த
நடை வியாபாரிகள்
அதற்கு அஞ்சலி
செலுத்திவிட்டே போனார்கள்.

அதில் கூடு கட்டியிருந்த பறவைகள்..
கீழே விழுந்திருந்த தமது
குஞ்சுகளை கவ்விகொண்டு
வேறு இடத்திற்கு பறந்தது.

அணிலொன்று
தன் குட்டியை தேடி
சுற்றி சுற்றி வந்தது.

கீழே விழுந்திருந்த காய்களை
துடைத்து துடைத்து தன் குட்டிக்கு
கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது
ஒரு குரங்கு.

குயிலிட்ட முட்டையென தெரிந்தும்
அதனை உருட்டி நகர்த்தி
பசியோடு அடைகாத்திருந்தது
ஒரு காகம்.

தலையாட்டி கதை கேட்ட
மரத்தை காணாமல்
காற்று..
வேறு திசை பயணமானது.

இது எதுவும் தெரியாமல்..
பக்கத்தில் முளைத்த சுவரை இடித்து..
முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது
வெட்டப்பட்ட அந்த மரத்தின் வேர்.
---
ஒரு நிமிடத்தில் கடப்பதற்கு
நான்கு மணிநேரமாக..
நின்று கொண்டிருக்கிறாள்.
சூரியனுக்கு..
கதவடைத்திருக்கிறது மேகம்.
வியர்த்திருந்தாலாவது..
விரைத்திருந்திருப்பாள்.
சில்லென்ற காற்று
அவளின் நிதானத்தை..
அசைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
தளர்ந்து கொண்டிருக்கும்
பொறுமைக்கு..
கொக்கி போட்டுக் கொண்டிருந்தது
அவளின் இயலாமை.
சாலையில் அவசரமாக கடக்கும்
வாகனங்களின் சாயலில்
அவள் உணர்ச்சிகள்.
சட்டென மறித்து நிறுத்தும்
சிவப்பு விளக்காய்..
அவள் உணர்வுகள்.
அந்த மரத்தின் மறைவிலிருந்து
வந்த காவலரை பார்த்தாள்.
கடமை அவரை
கட்டுப்படுத்தவில்லை.
கண்ணியம் அவரை
விட்டுக் கொடுக்கவுமில்லை.
நினைத்த நேரத்திற்கு..
எந்த பாரத்தையும் இறக்கிவிடுவது
ஆண்களுக்கு இயல்பாகிவிடுகிறதே
என்ற ஆதங்கம்..
அவள் கோபத்தை
இறுக்கி பிடித்திருக்கிறது.
சாலையில் நெளிந்து
கொண்டிருப்பவள்..
காவல் உடையில்
மிடுக்காய் தெரிவதற்கு..
இன்னும் நாற்பது நிமிடங்களாகும்.
ஆமாம்..
முக்கிய பிரமுகரின் கான்வாய்
கடந்த பிறகு..
அழைத்துப்போகும் வண்டி வந்து
பணிமனை கழிவறை சென்றே..
அவள் சிறுநீர் கழிக்கவேண்டும்.
---

சூரியனை எழுப்பிவிட்டே
வயலுக்குச் செல்வான்.
வெயில் போர்த்திய மேனியில்
பூக்கும் வியர்வையை
பறித்து பறித்தே
சோர்ந்து போகும் காற்று.
கஞ்சி கலையத்தை
இவன் கையிலெடுக்கும்போது
அடம்பிடித்த பசி
அடங்கிப் போயிருக்கும்.
மாலையில் மாடோடு
நிலவையும் அழைத்துக்
கொண்டே வீட்டிற்கு செல்வான்.
நடை தளர்ந்ததில்லை
உணவு உற்பத்தி செய்யும்
இயற்கையின் காதலன்
என்ற கர்வம்
விழியோடு எப்போதும்
உருண்டு கொண்டிருக்கும்.
தன் வயல்வெளியின் விலாசத்தை
மேகத்துக்கு அனுப்புவான்.
நதிக்கு வழி காண்பித்தே
எங்கோ பெய்த மழையை
வாய்க்கால் அழைத்து வரும்.

மண் உரமாவதற்கு..
வாத்துகளும் ஆடுகளும்
அவன் வயலுக்கு வந்து
தவமிருக்கும்.
பயிரை பாதுகாக்க
கோழியும் குஞ்சுகளும்
பூச்சிகளை பலி கொடுக்கும்.
எள் எண்ணெய்யாக
மாடுகள் கிரிவலம் போகும்.
நெல் அரிசியாவதற்கு
யானைகள் ஆசீர்வதிக்கும்.

விதையை மண்ணில்
பூக்க வைத்தான்.
கொடியை விண்ணோடு
படரவிட்டான்.
பூவை காற்றோடு
சிரிக்கவிட்டான்.
காயை வெயிலோடு
கனியவிட்டான்.
அது ஒரு பொற்காலம்
என்பார் அப்பா.

விவசாயி
என்று சொல்லிக்கொள்ள
பெருமைபட்ட காலம் இப்போது..
விவசாயி என்று சொல்பவனை
அனுதாபப் பார்வை
பார்க்க வைத்துவிட்டது.
இன்னுமா செய்கிறாய்
என்று ஏளனமாய்
சமூகத்தின் பார்வை
எம் உழவனுக்கு
பிழைக்கத் தெரியாதவன்
என்ற முகமூடியை மாட்டிவிடுகிறது.

மண்ணை மலடாக்கி
உழவனை கிழவனாக்கிய
சமூகம்..
படித்த இளைஞனை
வேளாண்மைக்கு
ஊக்கப்படுத்தவில்லை.
டை கட்டி கை கட்டிய
அடிமை தொழிலுக்கு
ஆடம்பரத்தின் கதவை
திறந்துவிட்டே காத்திருக்கிறது.
பன்னாட்டு நரிகள்
பணத்தை கொடுத்து
அவன் நேரத்தை வாங்கி கொள்ள
வண்ணக் கனவுகளை காட்டி
அவன் உறக்கத்தை
களவாடுகிறது.
ஆசையை கொடுத்து
ஆரோக்கியத்தை அபகரிக்கிறது.
வேளாண்மைக்கு எதிரான
சிந்தனைகளை திணிக்க
உழவனின் மகனுக்கு
அரசே போதுமானதாக இருக்கிறது.

உரு மாற்ற செய்யப்பட்ட விதை
உருவமாற்றத்தை தருகிறது.
தாவரங்களுக்கு
பருவ மாற்றத்தை தருவதில்லை
விலை போன அதிகாரிகளிடம்
விதை வாங்க
நிர்பந்திக்கப்படுகிறான்
ரசாயான உரம் வாங்க
வரிசையில் நிற்க
வைக்கப்படுகிறான்.
கடன் காலைப் பிடிக்கிறது.
மகனின் பேண்ட் சட்டை கனவு
அவன் கையை பிடிக்கிறது.
சேற்றில் ஒரு காலை
வைத்துக்கொண்டே
ஆற்றில் ஒரு காலை வைக்கிறான்.
வறண்ட ஆறு சுட்டதும்
மகனோடு கல்லூரியில்
காலை வைக்கிறான்.

பசிக்கு பாத்தி கட்டியவன்
தன்னை பற்றிய பரிகாசத்திற்கு
வேலியை கட்டுகிறான்.
உழைப்பை தின்றுவிட்டு
ஊதியத்தை ஏப்பம் விடுவதாக
அவன் விளைய வைக்க
எவனோ விலையை வைக்கிறான்.

நிலமோடு வாழ்கிறான்
நலமோடுதான்
வாழமுடியவில்லை.
வயல்வெளியில்
தனக்கு தொட்டில் கட்டி
தாலாட்டியவனுக்கு..
மழை இப்போதெல்லாம்
கண்ணீர் அஞ்சலி
செலுத்தவே வருகிறது.

அழுத விழிகள்
உழுத மொழியில்
அரசை தொழுத வேளையில்
அசராத உழைப்பை
தானியமாக பெறுவதற்கு
தொடரும் அச்சத்தை
மானியமாகவே தருகிறார்கள்.

எதையாவது பயிரிட
வேண்டுமென்று
எப்படியாவது போராடிட
வேண்டுமென்று..
வேளாண்மைக்கு
வியர்வையை தருகிறான்.
வெள்ளாமைக்கு கண்ணீரை
பெறுகிறான்..ஆமாம்
வாங்கிய கடனுக்கு
விளைச்சலை மட்டுமல்ல
நிலத்தையும் தருகிறான்.
எல்லை கடந்த
தீவிரவாதமென்பது
நமக்கு எங்கோ நடக்கும் சம்பவம்.
உழவனை பொருத்தமட்டில்
அது குமட்டிக்கொண்டிருக்கும்
சஞ்சலம்.

பசியின்
நிர்வாணத்தை மறைக்க
மண்ணுக்கு ஆடை உடுத்தி
நம் வயிற்றை
சமாதானப்படுத்தும்
இந்த மாபெரும் கலைஞன்
புவியின் மீது
எழுதும் கவிதையெல்லாம்
வைரலாகத்தான் ஆகிறது.
எழுதிய வேளாண்கலைஞன் மட்டும்
தன் அடையாளங்களை
தேடிக் கொண்டிருக்கிறான்.
பாதகர்களே..
உங்கள் கட்சி கொடிகளுக்கு
அவன் கோவணம்தானா கிடைத்தது.
---
இயற்கையின் ரகசியங்களை
அம்பலப்படுத்தியது
யாரோ எவரோ
இந்த இலை காலம் முழுவதும்
வன்கொடுமைக்கு
ஆளாகி கொண்டிருக்கிறது.

மனிதனின் வியக்கத்தக்க
கண்டுபிடிப்புகளில் இதுவும் ஒன்று.
ஒரு தாவரத்தின் தியாகத்தை
கடமையாக கடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உறக்கத்தை விரட்ட
இதை தேடுவார்கள்.
ஆதியில் எதை தேடும்போது
இது கிடைத்ததோ.

அசதியை அவிழ்க்க
பத்து ரூபாய் போதும்.
சேவையின் தேவைக்கு
கற்பிழந்து போய்விடுகிறது
இந்த பச்சையம்.

பசியை பகைக்க
விருந்தாளியாக இது
கௌரவிக்கப்படும்.
விருந்தாளிகளுக்கெல்லாம்
முதல் பலி இதுதான்.

இரவோ பகலோ
வாகன ஓட்டிகளுக்கு
இதுவே துணை.
பனியையும் வெயிலையும்
ஒரு காலத்தில்..
இது விழுங்கியது காரணமோ.

ஆரியமும் திராவிடமும்
கூட்டணி அமைத்து
வெற்றி காண்பது இதில்தான்.
இதன் பின்னனியில்
இருக்கும் அரசியல்..
குருதி சிந்தும் அன்றாட நிகழ்வு.

பாதை எங்கும் கொதித்திருக்கும்
இந்த தேயிலை
பயணத்தை முடுக்கிவிட்டு
தன் வரலாற்றை முடித்துக் கொள்கிறது.

எல்லோரும் தேநீர் என்பார்கள்
என்னை பொருத்தமட்டில்
இது..
உற்சாகத்தை வம்புக்கு இழுக்கும்
மூன்று நிமிட முத்தம்.
---
அதிகாலையில்
சூரியனை..
உசுப்பிவிட்டே
புறப்படுவான்.

புன்னகையை
அணிந்துகொண்டு..
பொழுது விடிந்து விட்டதாக
கூவி கூவி அழைப்பான்.
வட்டிக்கு வாங்கியதை
கூப்பாடு போட்டே விற்பான்.

பேரம் பேசும்போது
பாரம் குறைவதற்கும்..
வராத வேளைக்கு
வரச்சொல்லி
கேட்பவர்களுக்கு
வந்த விலைக்கும்..
கொடுப்பான்.

மதிய வேளை
உணவு உண்ண
இவன் பார்ப்பது
நேரத்தை அல்ல
அடர்ந்த மரத்தைத் தான்.
இவன் இறக்கி வைப்பது
கூடையை மட்டுமல்ல
தலையில்..
தூக்கி சுமந்த
சூரியனையும் தான்.

தெருத் தெருவாய்
சுற்றும் தன்னைச்
சொல்வதாக கருதுவதாலோ
என்னவோ..
நாய்கள் ஜாக்கிரதை
பெயர் பலகைகளை
தாங்கி நிற்கும்
பெரிய வீடுகளின்
வீதிகளுக்கு
இவன் செல்வதில்லை

பத்து ரூபாய்க்கு
இவன் சில்லரையில்லை
நாளை தாங்கமா
என சொல்லும்போது
இரண்டு ரூபாய்
சில்லரை தர முடியாமல்
இரண்டு சாக்லெட்டைத்
திணிக்கும்
பல்பொருள் அங்காடியின்
கதை இவனுக்கு தெரிவதில்லை.

இவனிடம்..
வறுமை வசதியாக
இருந்தாலும்..
இவன்
தன்மானத்தை
வறுமைக்கு விற்றதில்லை

இரக்கப்பட்டு
இவனுக்கு
விடுப்பு கொடுக்க
மழை அவ்வபோது
தரையிறங்கும்..
இது தெரியாமல்
பிழைப்பில்
மண்ணள்ளி போடுவதாய்
இவன் அதை திட்டுவதுமுண்டு.

இலக்கில்லா பயணத்தால்
அசதியின்..
ஆக்ரமிப்பில்
துவளும்போது
இவனை கைத்தாங்கலாய்
வீட்டிற்கு..
அழைத்து செல்வது
வானத்து நிலவுதானாம்.

நடை வியாபாரி.
---

நிராகரிப்புகளையும்
ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம்
வெறிபிடித்த..
வறுமைக்கு மட்டுமே வரும்.
-
வறுமை கடக்கும் வாழ்க்கையில்
தூக்கம் சொந்தம்.
கருணை உறவு
பசி மட்டும் பகை.
-
வறுமையின் வசதிக்காக
கிடைப்பதைக் கொண்டு
திருப்தியடைவது
இல்லாமையின் நிர்பந்தம்தான்.
-
எதற்கும் பொருத்தம் பார்ப்பதில்லை
கூடினால் போதுமென்பது
வறுமையின் பெருந்தன்மை.
-
பசித்தவையெல்லாம் தோழர்.
கிடைப்பதெல்லாம் புதையல்.
கொடுப்பவரெல்லாம் கடவுள்.
வறுமை வகுத்த சட்டம்.
---
நீ...
இரண்டடியில்..
வசித்ததை
இரண்டாயிரம்
ஆண்டுகளுக்கு மேலாக..
வாசிக்கிறோம்.

ஏழு வார்த்தைகளை
எட்டாவது அதிசயமாய்
வியக்கப் பார்க்கிறோம்.

அறம் சொல்லி..
பொருள் தந்து
காமக்கலையூட்ட..
நீ தந்த முப்பாலில்
நாங்கள்...
தேனெடுக்கிறோம்
திணையெடுக்கிறோம்
தினவும் எடுக்கிறோம்.

உன் குரல்..
திருக்குறளாய்
விண்ணைத் தொட்டதும்
வனம் வசப்பட்டது
வானம் வசியப்பட்டது
நிலவோடு..
நட்சத்திரங்களை
வைத்துக்கொண்டு
பல்லாங்குழி ஆடுவது போல்
நீ...
எம் தமிழோடு
நெறிகளை வைத்துக்கொண்டு
நர்த்தனமாடியதை
உலக மொழிகளெல்லாம்
கண்டு களித்தது
உன் சமையலை
மையலோடு..
தன் மொழியில்
உண்டும் களித்தது.

நீ தந்த..
ஆயிரத்து முன்நூற்றிமுப்பது
முத்துக்களால்..
எங்கள் தன்மானத்தின்
எடை கூடியது
சன்மார்க்க நெறியென
உலகம்..
தமிழனின் நடையில்
விடை தேடியது.

இரண்டடுக்கில்..
மேலே நான்கு அறையும்
கீழே மூன்று அறையுமாய்
நீ கட்டிய வீடுகள்
பெருங்குடியிருப்பு மட்டுமல்ல
அவை..
ஏழைகளின் மெக்கா
எளியவர்களின் காசி
பாட்டாளிகளின் பெத்லகம்.

என்னதான் நான்
நவரசம் காட்டினாலும்
பரவசப்படுத்தும்
என் கவிதைகள்
முத்துக்குளிப்பது
கிழவா..
உன் மூன்றாம் பாலில்தான்.

ஆறறிவின் கர்வம்
செம்மொழியின் சர்வம்
விளங்க முடியா கதையை
விளக்க வந்த கவிதை நீ
வாசுகியின் காதலன்
வாசகர்களின் தந்தை
வாழ்ந்து வளரும் விந்தை நீ

பைந்தமிழ் புலவனை
பச்சைத் தமிழ் உழவனை
போற்றி புகழும்
நன்நாளில்
வள்ளுவனே..
செருக்கோடே கேட்கிறேன்
தமிழுக்கு பெயர்
அமுதென்று சொல்லவா
திமிரென்று சொல்லவா.
---
ஒரு தோல்வி
உன்னை..
சாகச் சொல்லுமென்றால்
தாராளமாக செத்துப் போ.
தோல்வியை..
போராட்டத்திற்கு
தந்த பழி வேண்டாம்.

ஒரு வெற்றியில் தான்
உன் வாழ்க்கை
இருக்கிறதென்று
நீ நினைத்தால்..
தாராளமாக செத்துப் போ.
தோல்வியை..
அவமானப்படுத்தும்
வழிமுறை..
வராமல் இருக்கட்டும்

வெற்றி தோல்வியில்தான்
வாழ்க்கையே அடங்குகிறது
என்கிறாயா..
தாராளமாக செத்துப் போ
அன்பை உதாசீனப்படுத்தி
நீ என்ன சாதிக்கப் போகிறாய்.

செத்தால்தான்
உன் பிரச்சனை தீருமென்றால்
சற்று பொறு..
ஆறாம் அறிவை
ஏளனப்படுத்திய குற்றத்திற்காக
உனக்கு தீர்ப்பு சொல்ல..
விலங்குகளை அனுப்புகிறேன்.
---
போடா..
என்று வா

என்னடா..
என்று பதிலாகு

ஏன்டா..
என்று காரணமாகு

எப்படி..
என்று கழுத்தில் தோரணமாகு

மாட்டேன்..
என்று அகப்படு

உன் கேள்விகளால்
எனக்கு விடையளி

உன் மௌனங்களால்
என்னை ..
சிறைபடுத்தியது போதும்

உன் சலனத்தால்
என் சஞ்சலத்தை விடுவி

சன்டை போடலாம் வா
ஆணவம் காட்டு

கோபமூட்டு
கலவரப்படுத்து

வன்முறை..
வழிமறிக்கட்டும்

அகிம்சையை..
வழிபறி செய்

மெல்லினம்..
மேலினமாகட்டும்

இடையினம்
வல்லினமாகட்டும்

ஆழ்கடலின் அமைதியை
ரசிக்கமுடியவில்லை
ஆர்ப்பரி..

அலைகள் ஓய்வதில்லையே
மூழ்கடி...

தேடி தொலைவோம்
கூடி ஒளிவோம்

இருட்டில்..
மிரட்டும் மின்னலாய்
வா..வெளிச்சம் தரலாம்
நம் இரவுகளுக்கு.

பசித்த கேள்விகள்
ரசித்த பதிலாய்
நீயும்..நானுமாய்
தெரிவோம் வா.

வானம் எல்லையா..
வேண்டாம்
செவ் வாய் திற..
முத்தங்கள் எரிபொருளாய்
திணித்துக்கொள்வோம்

வையகம் கடந்து
வான வில் அமைத்து
அம்பாய்..
பயணிப்போம் வா.

எய்திய..
ஆதம் ஹவ்வா..
கை அசைத்து
அழைக்கிறார்கள் பார்.
---
எங்கள் காதல்..
முதலிரவில் தொடங்கியது
அழகு தேவதையாய் வந்தாள்
உன் உலகு...நான் என
சொல்லாமல் சொன்னாள்
வரவேற்றேன்..
கரம் கோர்த்தேன்
ஒரு வாரம் பொறு..
என கைகளை கழுத்தில் தோரணமாக்கினாள்
ஒரு வரம் பெறு..
என்பது போல் இருந்தது
நிம்மதி தா..
என கண்களால் கேட்டாள்
சம்மதித்தேன்
.
உணர்ச்சிகளுக்குதான்
விடுமுறை இருந்தது
உணர்வுகளுக்கு
விதிமுறை இல்லை
பரிமாற்றங்கள் இனிக்க
பரிவட்டம் கட்டியது ..காதல்
.
எனக்கும் அவளுக்கும்
விருப்பு வெறுப்புகளில்
நிறைய வித்தியாசங்கள்
விசித்திரங்கள்..
வித்தியாசத்தில் ஒன்றுபடுமோ
எனக்கு அஜித் பிடிக்கும்
அவளுக்கு விஜய் பிடிக்கும்
எனக்காக அவளும்
அவளுக்காக நானும்
படம் பார்த்தோம்
அஜித்திற்கும் விஜய்க்கும்
இடம் கொடுத்தோம்
ஆம்..அவர்கள் எங்களுக்கு
மாமன் மச்சான் ஆனார்கள்
.
உள்ளத்து பரிவனைகள்
பரிபூரணமாய் பவனிவர
ஆறாவது நாளில்..
எங்களுக்குள் காமம்
பூப்பெய்தியது.
சங்கமித்தோம்..
தேவைகள்..
சேவைகளாயிற்று
வெட்கம் அவிழ்த்து
எங்கள் பெற்றோர்க்கு
பெற்றுக்கொடுத்தோம்
விட்டுக்கொடுக்க..
எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு
கற்றுக்கொடுத்தோம்
மூத்த மகளுக்கு..
ஒரே பெயரை இருவருமே
நினைத்ததை நேற்றுவரை
சொல்லி பூரித்தோம்
.
இரண்டாவது பிரசவத்திற்கு
மீண்டும்..
பெண் குழந்தை ..என
சொல்ல தயங்கியவரை
இடைமறித்து..
மீண்டு வந்தது தேவதை
என என் மாமியார்
சொன்னபோது
என்முகம்
பிரகாசமானதை கண்டு
ஆச்சிரியத்துடன் பார்த்தாள் செவிலி
.
துன்பமும் துயரமும்
செருப்பானது எனக்கு
ஆம்..வாசலோடு
நின்றுவிடும் அவை..
என் தேவதை அவற்றை
கொன்றுவிடுவாள்
.
பிள்ளைகள் வளர
ஆரம்பித்தார்கள்
நாங்கள் மிளிர
ஆரம்பித்தோம்
எங்களுக்குள்..
பசி...தூக்கம்..கண்ணீர்
ஏன் ..சிறுநீர்கூட
எப்போது வருமென
ஒருவருக்கொருவர்
தெரிந்துவைத்திருந்தது
எல்லோருக்கும் ஆச்சர்யம்.
.
சென்ற வாரம் எனக்கு..
திடீரென மாரடைப்பு ஏற்பட்டது
தூங்கிகொண்டிருந்தவளை
எழுப்ப வேண்டாமே என
நினைத்த மாத்திரத்தில்..
கண் விழித்தாள்.
அவ்வளவுதான்
நேற்றுவரை அவள்
தூங்கவேயில்லை
நான் பார்க்காதபோதெல்லாம்
அழுதாள்
பார்க்கும்போதெல்லாம்
தொழுதாள்.
.
இப்போது அவளை
நான் பார்த்து..
பதினான்கு
மணிநேரம் ஆகிறது
என் தேவதையை
விட்டுபிரிந்ததாக ..
நான் நினைத்துவிட கூடாதே
என்பதற்காக..
இதோ குழி தோண்டும்
சத்தத்தைவிட
அவள் மேனியின் வாசம்
சற்று அதிகமாகவே வீசுகிறது
நான் அழுதுகொண்டே வந்தேன்
என்னோடு உறங்க..
அவள் சிரித்துக்கொண்டே
வந்திருப்பாள்
பதினான்கு மணிநேரத்தில்
நடந்த கதை ஆயிரம் சொல்வாள்
நான் போகிறேன்..அவளிடம்
எங்கள் கல்லறை தோட்டம்
காதல் மழையில்
நனையப்போகிறது.
---
என்னவளிடம்..
ஒரு முத்தம் கேட்டேன்
போதுமா..என்றாள்
இதழ்களை..
மோதவிடும்போது
சமாதானப்படுத்த
மெய் வராமலா போகும்
நினைத்துக்கொண்டே..
உயிர்கள் உறவாட
உணர்வுகள் உரையாட
உதட்டில் கொடு..
போதுமென்றேன்.
அவள் முகத்தில்..
ஒட்டிய வெட்கத்தை
ஓட்டிச் சென்றது..
என் நெருக்கம்
அகத்தில்..
கட்டிய ஆசையை
காட்டி வென்றது..
அவள் இறுக்கம்
பகலென்றாள்...
உன் கூந்தல் ..
இரவின் நகல்
விரி என்றேன்.
சரி ..என சரியவிட்டாள்
அருவி..
குன்றிலிருந்து விழும்
ஆனால்..
இந்த கருத்த அருவி
குன்றிலிலும் எழுந்தது.
நம் காதலை காண..
***


View

மாதாந்திர பரிசு

வில்லியம்ஸ்

View

மாதாந்திர பரிசு

சுரேஷ்குமார் சுப்பிரமணி

View

மாதாந்திர பரிசு

நீரை. பாத்திமா

View

Showing 41 - 60 of 454 ( for page 3 )